Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

Κατάθλιψη... Η1Ν1

Χθες, δεν ξέρω γιατί (καλά, όποτε το λέω αυτό, ξέρω πολύ καλά, όλοι μας δηλαδή ξέρουμε) ξαφνικά μαύρισα. Επεσα ψυχολογικά. Εντάξει, στην περίπτωσή μου φταίει και η γρίπη που με ταλαιπώρησε λίγο τις τελευταίες ημέρες και με κράτησε μακριά από τη θάλασσα και τις αθλητικές μου δραστηριότητες, όμως ο βασικός λόγος δεν ήταν αυτός. Εκανα έναν μικρό υπολογισμό/απολογισμό και διαπίστωσα πως ενδεχομένως η ζωή μου, οι ζωές μας να είναι έτσι από δω και μπρος. Μες στο άγχος και την ανασφάλεια. Μες στο «τη βγάζω, δεν τη βγάζω», ένα συνεχές κόψε από δω, κόψε από κει, καθυστέρησε αυτό, ξέχασε το άλλο. Μαύρισα. Πολύ...


Στεναχωρήθηκα δε περισσότερο όταν έκανα μια... ανακεφαλαίωση των ονείρων μου. «Ονειρα»! Τι λέξη κι αυτή. Προβάλεις στο μέλλον σου επιθυμίες του τώρα σου. Αυτό που σήμερα μπορεί να είναι το όνειρό μου, αύριο ίσως και να μην σημαίνει τίποτα. Μου έχει συμβεί. Πολλές φορές. Εχεις κάνει εκπτώσεις στα όνειρά σου; Ουουου. Κάποια στιγμή δε, έχασα και τη δύναμη του να ονειρεύομαι. Ευτυχώς όμως δεν κράτησε πολύ. Απλώς χθες, ήταν μια από εκείνες τις ημέρες: που όλα σου φαίνονται μαύρα και που το φως στο τέλος του τούνελ φαντάζει ένα τσακ πιο μακριά από ότι προχθές...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου