Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

Ο... άλλος φταίει

Ολοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια αποτυχία. Αποτυχία σε κάτι επαγγελματικό, αποτυχία σε μία σχέση, αποτυχία στην εκπλήρωση ενός στόχου. Πως όμως διαχειριζόμαστε μια τέτοια κατάσταση; Αναλαμβάνουμε την ευθυνή (εφόσον αυτή είναι δική μας), ή πάντα θα φταίει κάποιος άλλος;


Την αφορμή μου έδωσε ο φετινός διαγωνισμός της Eurovision και η αποτυχία της Ελλάδας να περάσει στον τελικό με το κάκιστο «Utopian Land» των Argo. Σε ανακοίνωσή του ο διευθύνοντας σύμβουλος της ΕΡΤ, Λάμπης Ταγματάρχης, στηρίζει τον πρόεδρο της δημόσιας τηλεόρασης, Διονύση Τσακνή, διευκρινίζει πως η απόφαση να σταλούν οι Argo πάρθηκε σε συλλογικό επίπεδο και καταλήγει: «Απλώς ενημερώνω ότι η «χολή» που βγαίνει δεν είναι τόσο άδολη. Πολλοί επιθυμούν τη διαρπαγή του θεσμού από τη δημόσια τηλεόραση». Γιατί παντού και πάντα πρέπει να βλέπουμε φαντάσματα, εχθρούς και δόλο; Γιατί τα στελέχη της δημόσιας τηλεόρασης δεν πήραν πάνω τους την ήττα αυτή; Μαγκιά είναι να παραδέχεσαι ότι έκανες λάθος (και επίσης ο συγκεκριμένος διαγωνισμός δεν μπορεί να διοργανωθεί από ιδιωτικό κανάλι, δεν το επιτρέπει ο κανονισμός της EBU), ότι προσπάθησες να καταφέρεις κάτι και δεν σου βγήκε, δεν είναι κακό. Δείχνει δύναμη, ηγετικές τάσεις, αυτοπεποίθηση.


Ομως και στην πραγματική ζωή, εκεί που τα στρας, τα φώτα και η ψεύτικη λάμψη της Eurovision λίγο μετρούν, πόσες φορές έχετε συναντήσει ανθρώπους που όταν κάνουν ένα σφάλμα το παραδέχονται κιόλας; Δεν ξέρω εάν είναι θέμα της ανθρώπινης φύσης, ή θέμα του DNA μας. Κάνουμε λάθη και αντί να πάρουμε την ευθύνη τους, προσπαθούμε να θολώσουμε τα νερά, να δημιουργήσουμε εντυπώσεις, να ρίξουμε το βάρος αλλού. Η αλήθεια είναι πως αυτό το κόλπο πιάνει. Ομως στο τέλος τι μένει; Μια αποτύχια που όσο και αν τη χρεώσουμε στους άλλους, πάντα δική μας θα είναι. Εκεί! Να μας ακολουθεί σαν αποσκευή...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου