Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ ΑΓΕΝΕΙΑΣ

Ανθρωποι... ζώα

Το έχω πει και θα το ξαναπώ: ο κόσμος δεν πάει καλά. Την αφορμή για το σημερινό μου κείμενο μου έδωσε μια φίλη που χθες το βράδυ, όπως κάθε βράδυ άλλωστε, έβγαλε βόλτα τον σκύλο της. Η Ντορίτα κουβαλά πάντα μαζί της και χαρτί για να μαζέψει τις ακαθαρσίες του, άρα δεν μπορείς να τις προσάψεις τίποτα. Προχωρώντας στον δρόμο ένιωσε να της έρχονται νερά στο κεφάλι και άκουσε μια «καλή» της γειτόνισσα να της λέει: «Αχ δεν ξέρεις πόσο χάρηκα! Μέρες περίμενα να το κάνω αυτό επειδή περνάς συνέχεια από δω με το βρωμόζωο». Η φίλη τη στόλισε λίγο για να ακούσει και το... μπόνους της: «Φύγε από δω χοντρέλω που προτιμάς τα ζώα από τους ανθρώπους»! Από που να το πιάσεις δηλαδή!


Είναι σαφώς δικαίωμά σου να μην αγαπάς τα ζώα. Και βέβαια έχεις κάθε δικαίωμα να κάνεις παρατήρηση σε όποιον δεν μαζεύει τα περιττώματα του ζώου του. Ομως πραγματικά, πόσο πρόβλημα πρέπει να έχεις για να στήσεις καρτέρι σε έναν άνθρωπο που ούτε καν γνωρίζεις προσωπικά για να τον κάνεις μούσκεμα και να τον βρίσεις κι από πάνω επειδή αγαπά τα ζώα. Στην τελική σου πέφτει λόγος; Κάτι τέτοια -που γίνονται σε αρκετές γειτονιές της πόλης και για διάφορους λόγους- με κάνουν να απορώ με τα ψυχολογικά που κουβαλά ο καθένας μέσα του. Ζηλεύουμε τους άλλους; Δεν μας αγάπησαν ποτέ και δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την οποιαδήποτε μορφή αγάπης; Δεν έχουμε ζωή; Ή είμαστε απλώς αμμόρφωτοι; Δεν έχω απαντήσεις. Απλώς δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα στη θέση της φίλης μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου