Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

ΓΕΡΟΝΤΑΚΙΑ ΜΙΑ ΣΤΑΛΙΑ

Η ζωή τους μια βόλτα

Βρίσκομαι στο Κουκάκι για καφέ. Ετσι στα ξαφνικά. Είναι μια γειτονιά που παντρεύει το παλιό με το καινούργιο, ακολουθεί τις σύγχρονες τάσεις, αναπτύσσεται γοργά και χωρίς εξάρσεις, είναι και γειτονιά και κέντρο. Εκεί στον πεζόδρομο όπου έπινα καφέ, μια παρέα παιδιών έπαιζε και έκανε ποδήλατο, όπως έκανα κι εγώ κάμποσα χρόνια πίσω. Τουρίστες περνούσαν βιαστικά λες και δεν ήθελαν να χάσουν ούτε δευτερόλεπτο από τις διακοπές τους. Ντόπιοι έκαναν τη βόλτα τους και αρκετός κόσμος απολάμβανε το καθυστερημένο μεσημεριανό του στα γύρω ταβερνάκια. Και τότε το βλέμμα μου έπεσε επάνω τους. Ενα ηλικιωμένο ζευγάρι καθόταν να ξαποστάσει στο απέναντι μου παγκάκι.


Η γιαγιά κρατούσε στο χέρι της μια τσάντα από ιατρικό εργαστήριο. Στα μάτια της θαρρείς πως ζωγραφιζόταν η κούραση, η στεναχώρια, η απογοήτευση και η θλίψη μιας ολόκληρης ζωής. Ο παππούς με τη μαγκουρίτσα του έδειχνε πιο ανέκφραστος, κουρασμένος όμως κι αυτός. Ισως δεν πήραν καλά αποτελέσματα από τις εξετάσεις τους, ίσως δεν έχουν τα χρήματα που χρειάζονται για το κάτι παραπάνω στην περίθαλψή τους. Κάθισαν για λίγο. Ηθελα να πάω να τους αγκαλιάσω, να τους πω «μην ανησυχείτε, όλα θα πάνε καλά, καλύτερα έστω». Μα, δεν το έκανα. Γαμώτο...


Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και το ζευγαράκι σηκώθηκε. Πρώτα εκείνη και μετά κι εκείνος. Την έπιασε από το χέρι και ανηφόρισαν προς τον περιφερειακό του Φιλοπάππου. Δύο χεράκια πιασμένα. Το νόημα της ζωής. Οσο έχουν ο ένας τον άλλον, δεν υπάρχει ανησυχία. Η αγάπη τους, τούς έκανε να ξεπεράσουν κάθε κακουχία στο παρελθόν, αυτή θα το κάνει και τώρα στις -πάλι- δύσκολες εποχές. Εμεινα να τους χαζεύω μέχρι που χάθηκαν στο τέρμα του δρόμου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου