Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Η ΣΚΟΝΗ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ

Χελόου Αφρικα

Κατέβηκα στη θάλασσα για τρέξιμο. Είχα μέρες να το κάνω, με ιντρίγκαρε κι ο καιρός. Αυτή η αφρικανική σκόνη -που λες και ενώνει τις δύο ηπείρους- με γοητεύει, έστω κι αν ορισμένες φορές μου προκαλεί και τρόμο. Να, όπως σήμερα. Φυσούσε δυνατά κι ο Υμηττός ήταν σχεδόν κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα σκόνης. Το ίδιο σκηνικό και προς τη θάλασσα. Ορίζοντας πουθενά. Το... τέλος του κόσμου. Φαντάσου λέει να ζούσαμε στο τέλος της Γης. Οπως δηλαδή νόμιζαν κάποτε. Να έβλεπες τον ορίζοντα και να ήξερες πως μετά από την ομίχλη στο βάθος, δεν έχει τίποτε άλλο.


Με φοβίζει ο θολός ορίζοντας. Να μην βλέπω τι έρχεται, να νιώθω πως δεν ελέγχω την κατάσταση. Οπως ακριβώς και με τη ζωή. Που πια δεν έχουμε ορίζοντα: κολυμπάμε στα ρηχά και δεν ξανοιγόμαστε πολύ, αφού εκεί έξω το άγνωστο φαντάζει απειλητικό.


Με τέτοιες σκέψεις στο μυαλό, έπιασα νερό. Κάθισα λίγο να χαζέψω. Ο κόσμος λιγοστός, αναμενόμενο. Κάτι βαρκάκια στα ανοιχτά έκαναν άσκηση, είδα και μερικούς σέρφερ, αλλά και μια κυρία που απτόητη έπαιρνε το μπάνιο της.


Επέστρεψα σπίτι με φουλ σκέψεις. Αυτή η σκόνη, η ομίχλη, η θολούρα έχει και τα καλά της. Κρύβει την ασχήμια μας. Κρύβει αυτά που περνάνε στα μουλωχτά τα τελευταία ΣΚ στη Βουλή. Κρύβει όλα όσα μας κάνουν να μην νιώθουμε άνετα με τον εαυτό μας. Ομως η σκόνη δεν ήρθε για να μείνει. Και σύντομα θα φύγει. Και τότε θα μείνουμε πάλι με όλα όσα θέλαμε να κρύψουμε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου