Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΤΑ ΖΩΑ

Το καλύτερο παρεάκι

Σήμερα ήθελα να γράψω για κάτι υπέροχα γατάκια που εμφανίστηκαν στη γειτονιά! Ομως η ζωή είχε κι άλλες εκπλήξεις για μένα! Ξεκινάω με τα γατάκια. Πριν από κάποιους μήνες είχα ακούσει τα γνωστά ουρλιαχτά - ερωτικά καλέσματα στη γειτονιά. Αυτά που νομίζεις ότι οι από πάνω... ξεσκίζονται, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για γάτες, ε, αυτά! Η γειτονιά μου, φαντάζομαι και άλλες γειτονιές στην πόλη, γέμισαν με γατάκια. Μικρά, όμορφα, χαριτωμένα, παιχνιδιάρικα, αθώα, πεινασμένα. Τρέχουν, παίζουν, αλλάζουν τη διάθεσή μου!


Ερχόμενος στη δουλειά, ένας κανελί σκύλος με πήρε στο κατόπι. Πιστός φίλος, σύντροφος και συνοδοιπόρος. Από το μετρό στο Χαλάνδρι, έως στο Μαρούσι, δεν με άφησε από τα μάτια του. Κι εγώ όμως του σφύριζα, τον καλούσα πλάι μου, εκτός από τη στιγμή που στον δρόμο πέτυχα μια γιαγιά με μπαστούνι. «Μην τη ρίξει κάτω και έχω άλλα τρεχάματα», σκέφτηκα. Κάποτε, ο... Κανέλος, βγήκε εκτός των ορίων του και με άφησε στην τύχη μου κι εγώ στη δική του. Και κάπως έτσι χαθήκαμε.




Λίγο πριν φτάσω στο γραφείο όμως πέτυχα και κότες! Στρουμπουλές, αφράτες, ελευθέρας βοσκής κοντά στη λεωφόρο Κηφισίας. Αμέ! Οι κότες βρίσκονταν σε μια περιφραγμένη αυλή, αλλά για να επιστρέψουν στη βάση τους περνούσαν κάτω από τα κάγκελα μια πόρτας, με τουρλωμένο τον ποπό! Κομανέντσι!



Εφτασα στο γραφείο γεμάτος ενέργεια. Μωρέ τι ωραία μέρα σήμερα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου