Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ

«Θέλουμε» μεν, αλλά...

Τι είχες Ελλάδα μου, τι είχα πάντα. Σήμερα, παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος διαπιστώνουμε πόσο κακό κάνει το τσιγάρο σε εμάς και τους γύρω μας, νευριάζουμε που δεν εφαρμόζεται ο νόμος για την προστασία από το παθητικό κάπνισμα στους κλειστούς δημόσιους χώρους, αισθανόμαστε και ντροπή επειδή η χώρα μας φαντάζει (και είναι) και σε αυτόν τον τομέα τριτοκοσμική και μετά κάνουμε ένα τσιγαράκι για να χαλαρώσουμε από τις ντροπές μας!


Το παθητικό κάπνισμα είναι μια σκληρή μορφή βίας και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ασκείται κυρίως σε μικρά παιδιά, έγκυες γυναίκες (ορισμένες βέβαια το προκαλούν οι ίδιες στα αγέννητα παιδιά τους), άτομα με αναπνευστικά ή καρδιαγγειακά νοσήματα, εργαζόμενους που υποχρεωτικά εκτίθενται στον καπνό τρίτων. Η ρύπανση από το κάπνισμα σε έναν κλειστό χώρο παράγεται από το τσιγάρο που καίγεται, την εκπνοή του καπνιστή, το αόρατο τοξικό μίγμα που προσκολλάται σε μαλλιά, ρούχα και αντικείμενα. Το μίγμα αυτό παραμένει, έστω και αυτός ο χώρος αεριστεί.


Το παράλογο είναι πως αν και ο αριθμός των καπνιστών στη χώρα μας μειώνεται, ο αριθμός των παθητικών καπνιστών αυξάνεται. Σύμφωνα με την ελληνική στατιστική υπηρεσία στην Ελλάδα το 67% είναι μη καπνιστές, το 27% καπνιστές και το 6% περιστασιακοί καπνιστές. Το 76% των Ελλήνων αισθάνεται θυμό που η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ε.Ε. που δεν εφαρμόζει τον νόμο για την προστασία από το παθητικό κάπνισμα. Επιπλέον το 78% πιστεύει ότι η μη εφαρμογή του νόμου προστασίας από το παθητικό κάπνισμα αποτελεί σημείο πολιτιστικής υποβάθμισης της χώρας. Κι όμως αρκετοί από αυτούς που τα λένε αυτά δεν θα το σκεφτούν δεύτερη φορά πριν ανάψουν το τσιγάρο τους σε ένα καφέ, ένα εστιατόριο, ένα μπαρ, ένα αυτοκίνητο με παιδιά μέσα...


Από την πλευρά τους οι καπνιστές υποστηρίζουν πως είναι δικαίωμά τους πότε και που θα καπνίσουν και πως οι απαγορεύσεις δεν είναι δημοκρατικό μέτρο. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στη Δημοκρατία εκεί που τελειώνει η ελευθερία του ενός, αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε επιλεκτικά σε αυτή τη χώρα, γιατί έτσι μας βολεύει...


Δυστυχώς δεν έχω ψευδαισθήσεις. Και στις 31/05/2017 πάλι εδώ θα είμαι και θα γράφω για τα αυτονόητα. Αυτά που όλοι μας θέλουμε να αλλάξουμε, όμως βρε αδερφέ ξεκίνα εσύ την επανάσταση και έρχομαι κι εγώ. Προς Θεού μην έχουμε και συνωστισμό...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου