Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΣΑΓΙΟΝΑΡΕΣ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ

Πίσω στην ιδιοκτήτρια

Η φίλη μου η Σίγκαλ από τη Νέα Υόρκη είχε έρθει πριν από μερικές ημέρες για διακοπές στην Ελλάδα. Και που δεν πήγε. Και Δελφούς και Ολυμπία και Καλάβρυτα και Ναύπλιο και Αθήνα. Τα είδε όλα! Ε, μέσα σε όλο αυτό το μπες - βγες, φύγε - έλα, εδώ κι εκεί ξέχασε τις σαγιονάρες της. Με παρακάλεσε λοιπόν να τις αναζητήσω και να της τις στείλω στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Μα, τόσος χαμός για ένα μαύρο ζευγάρι απλές σαγιονάρες που θα μπορούσε να τις είχε πάρει από οποιοδήποτε καλάθι; Η Σίγκαλ μου εξήγησε την ιστορία τους. Τις αγόρασε πριν από 10 χρόνια σε ένα ταξίδι της στο Πουέρτο Ρίκο και έκτοτε τις παίρνει πάντα μαζί της στα ταξίδια της. Δεν είναι αξίας, έχουν όμως μεγάλη συναισθηματική αξία για εκείνη. Σήμερα το πρωί, ευτυχώς τα ΕΛ.ΤΑ δεν είχαν απεργία και οι σαγιονάρες ξεκίνησαν το μακρύ ταξίδι τους πίσω στις ΗΠΑ.


Σκέψου τώρα πόσα χιλιόμετρα έχουν κάνει αυτές οι σαγιονάρες. Ενδεχομένως δεν φτιάχτηκαν καν στο Πουέρτο Ρίκο. Από εκεί πήγαν στη Νέα Υόρκη, έκαναν μερικές φορές τον γύρο του κόσμου και τώρα βρίσκονται πάλι «καθ' οδόν» από την Αθήνα προς την αμερικανική μεγαλούπολη. Φαντάσου λέει αυτές οι σαγιονάρες να είχαν φωνή. Τι ιστορίες θα είχαν να διηγηθούν, έτσι; Τι είναι αυτό που κάνει ορισμένα πράγματά μας τόσο αγαπημένα; Που μπορεί να τα έχουμε χρόνια και να μην τα αποχωριζόμαστε ακόμη και αν δεν τα χρησιμοποιούμε. Ισως μας τα έδωσε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Ή μπορεί να τα έχουμε συνδέσει με όμορφες κι ανέμελες στιγμές του παρελθόντος. Πιστεύω πως όλοι μας έχουμε αντικείμενα που αγαπάμε και κουβαλάμε μαζί μας για χρόνια. Μέχρι που μια μέρα κάτι άλλο θα πάρει τη θέση τους και η ζωή βόλτες κάνει. Οπως ακριβώς και ένα ζευγάρι σαγιονάρες που αυτή τη στιγμή περιμένει πτήση για Νέα Υόρκη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου