Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

ΕΙΜΑΙ... ΑΡΡΩΣΤΙΑ

Πάρ' τον κάτω

Ολο το Πάσχα παρατηρούσα γύρω μου φίλους και γνωστούς να πέφτουν... ξεροί από ιώσεις και αισθανόμουν πολύ υπερήφανος για τη γερή μου κράση. Ναι, ΟΚ! Πριν από μερικές ημέρες ένα μικρό γραντζούνισμα στον λαιμό μου χτύπησε ένα ελαφρύ καμπανάκι. Ντιν, ντιν, ωχ λέω! Το πρωί της Κυριακής ο λαιμός μεν πέρασε, όμως το συνάχι ήρθε για να μείνει. Μαζί του, συνοδοιπόρος και κολλητός φίλος, το φτέρνισμα. Μιλάμε τόσο πολύ φτέρνισμα είχα χρόνια να κάνω. Απανωτά! Κάθε 4-5 δευτερόλεπτα. Το πόσα χαρτομάντηλα χάλασα, δεν περιγράφεται: μία μικρή οικολογική καταστροφή.


Την Κυριακή την πέρασα κάνοντας βόλτες στην εξοχή, με αεράκι, πλάι στη θάλασσα, κάτω από τον ήλιο, στο ψαροταβερνάκι, κάτω από μια σκιά, κάτι που φυσικά δεν ευνόησε την κατάστασή μου. Επειδή αρρωσταίνω πολύ σπάνια, νιώθω ένας μικρός Θεούλης και έχω σιγουράκι πως θα είμαι πάντα περδίκι. Κι όμως!


Το βράδυ κοιμήθηκα πολύ άσχημα. Με μπούκωμα, πόνο στα κόκκαλα, τσούξιμο στα μάτια, καταρροή, ελαφρύ πονοκέφαλο, δίχως όμως πυρετό, έτσι τουλάχιστον έδειξε το θερμόμετρο, αλλά νομίζω πως δεν έχει πολύ μπαταρία. Τώρα είμαι ένα τσακ καλύτερα. Είχα σχέδια γι' αυτή τη λαμπρή ημέρα: να πάω να τρέξω στη θάλασσα, να ξεκαθαρίσω μια βιβλιοθήκη, να... ζήσω! Ομως επιλέγω να μείνω μέσα, να γίνω περδίκι και ο γνωστός... Θεούλης και από αύριο πάλι ποιος με σταματά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου