Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

ΠΕΡΑΣΑ ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΣΤΑ ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟΥ

Ανθρώπινες ιστορίες

Ιπποκράτειο νοσοκομείο, γενική εφημερία, απόγευμα Τρίτης, ώρα 16.30: θέλω να δω έναν παθολόγο επειδή κάποιες ημέρες τώρα νιώθω έναν πόνο στο στήθος και ένα πλάκωμα, μάλλον από το πρόσφατο κρύωμα που πέρασα. Παίρνω χαρτάκι αναμονής, είμαι μόνο 5 νούμερα πίσω. «Τέλεια», σκέφτομαι. Η ώρα περνά, τα νούμερα παραμένουν κολλημένα. Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Δίπλα μου στέκεται ένας μετανάστης με πόνο στην κοιλιά, ενώ στις καρέκλες κάθεται ένας νεαρός άντρας, με κοστούμι, στέλεχος τον λες σε κάποια εταιρία. Εκείνη τη στιγμή έρχεται ένας παππούς και θέλει να πάει στο ουρολογικό. Παίρνει αριθμό προτεραιότητας, του εξηγούν πως πρέπει να κοιτά τη σειρά του στον πίνακα. Ακούει ένα καμπανάκι, βλέπει το νούμερο να αλλάζει, τραβάει για μέσα, 3 νούμερα νωρίτερα από το δικό του.


Ιπποκράτειο νοσοκομείο, γενική εφημερία, απόγευμα Τρίτης, ώρα 17.25: φτάνει η σειρά μου για τον παθολόγο. Του εξηγώ τα συμπτώματα, με στέλνει στον καρδιολόγο. Πάλι χαρτάκι, αυτή τη φορά 14 νούμερα πίσω. Κάθομαι πάλι στην αναμονή. Μία κυρία φέρνει δύο καλόγριες από τη Νέα Μάκρη. Τη μεγαλύτερη σε ηλικία τη βάζουν να περιμένει στον θάλαμο με τις γιατρίνες των επειγόντων που έχει καλύτερο κλιματισμό. Παραδίπλα, μια παχουλή κυρία κάνει να σηκώσει το κινητό της, όμως διστάζει. «Ωχ, ο πατέρας. Δεν το σηκώνω, δεν ξέρει ότι είμαστε εδώ», λέει στον φίλο που τη συνοδεύει.


Ιπποκράτειο νοσοκομείο, γενική εφημερία, απόγευμα Τρίτης, ώρα 18.35: έχει έρθει η σειρά μου να μπω στον καρδιολόγο. Εξηγώ τα συμπτώματά μου, με βάζουν σε ένα κρεβάτι να μου κάνουν καρδιογράφημα κι έπειτα να μου πάρουν αίμα. Μαθητευόμενοι γιατροί αναλαμβάνουν τις εξετάσεις υπό την επίβλεψη των παλαιότερων. Το καρδιογράφημα είναι εντάξει. Για τα αποτελέσματα των αιματολογικών θα χρειαστεί ώρα. Με στέλνουν στο ταμείο να πληρώσω τη μία εξέταση που δεν καλύπτει κανένα ταμείο (τροπονίνη) και μετά για ακτινογραφία θώρακος. Εχοντας περάσει μερικές ημέρες στο νοσοκομείο ξέρω ότι στο υπόγειο είναι το αντινολογικό, στον πρώτο ο ΩΡΛ και πάει λέγοντας...


Ιπποκράτειο νοσοκομείο, γενική εφημερία, απόγευμα Τρίτης, ώρα 18.50: έχοντας την ακτινογραφία θώρακος στα χέρια περιμένω να με φωνάξουν. Μία Φιλιππινέζα δείχνει στη φίλη της, τις εξετάσεις της, όλο χαμόγελο. Στη διαλογή των επειγόντων ένας αλλοδαπός δεν μπορεί να συνεννοηθεί με τις γιατρίνες. Πονάει παντού και με τα πολλά καταλαβαίνουν πως δεν έχει πέσει, αλλά δεν ξέρουν τι έχει συμβεί. Τον πηγαίνουν μέσα. Κάθομαι στην αναμονή και περιμένω. Δίπλα μου μια γυναίκα με τζιν και λευκό πουκάμισο, φιρμάτη τσάντα, χρυσό επώνυμο παπούτσι και αμέτρητα βραχιόλια τσακώνεται με την ηλικιωμένη μάνα της. «Οχι, δεν θα πάρω στην Αγγλία να πληρώσω ένα κάρο λεφτά. Δεν θα νταντεύω τον γιο σας. Εσείς που έχετε μάθει να τον νταντεύετε, να το κάνετε. Εχω τα δικά μου, έχω κι εσάς. Θα κάθομαι να ασχολούμαι με τον Νίκο και τους παλιμπαιδισμούς του; Εκανε την επιλογή του. Εγώ είμαι εδώ. Μα, να με πάρει τηλέφωνο να μου πει γιατί πήραμε τον μπαμπά από το άλλο νοσοκομείο; Είχα τόσα προβλήματα στη δουλειά που απαιτούσαν λύση, είχα και τον Νίκο». Λίγο αργότερα την έπιασα να λέει ακριβώς τα ίδια και στον πατέρα της που επίσης περίμενε να μπει στο καρδιολογικό...


Ιπποκράτειο νοσοκομείο, γενική εφημερία, απόγευμα Τρίτης, ώρα 19.20: Φωνάζουν το επίθετό μου. Η γιατρός με πιάνει από τον ώμο, μια κίνηση που με κάνει να νιώσω ασφάλεια. Κοιτάζει την ακτινογραφία μου. «Ολα καλά», μου λέει. «Ο πόνος είναι κατά 99% από το κρύωμα που πέρασες. Αν θες να το κάνεις 100%, κάνε ένα τεστ κοπώσεως», προτείνει και με αποχαιρετά. Η εφημερία δεν μπορεί να περιμένει. Στον διάδρομο μια κυρία είναι με το ζωνάρι λυμένο για καβγά. Ο,τι και να της λένε αντιδρά. Ο κόσμος εκεί μέσα είναι ελαφρώς στην τσίτα. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι σεκιούριτι, όλοι τους κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να κρατήσουν τις υπηρεσίες που προσφέρουν σε ένα αρκετά υψηλό επίπεδο και μάλιστα σε μια περίοδο με τεράστιες ελλείψεις. Ας μην τους κάνουμε κι εμείς τη ζωή πιο δύσκολη!


* Σας ευχαριστώ πολύ όλους στο Ιπποκράτειο, γιατί πάνω από όλα μας φέρεστε ανθρώπινα! Δεν πέρασα έμφραγμα, δεν έχω καρδιά, είμαι υγιής! Ανάσα. Μπορεί το καλοκαίρι μου να ξεκινήσει καλύτερα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου