Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ

Στην εντατική

Η μικρή φλατ τηλεόραση στο δωμάτιο 5 του Ιπποκράτειου παίζει ειδήσεις. Στον θάλαμο έχει αρκετή ζέστη. Είναι βλέπεις και ώρα επισκεπτηρίου. Κόσμος μπαίνει και βγαίνει και μαζί του φέρνει λίγη από τη ζωή του έξω κόσμου. Λίγη από αυτή τη ζωή εισπράττω και από τις ειδήσεις. Κοιτάζω τη μικρή οθόνη. Για λίγο χάνομαι εκεί μέσα. Το ρεπορτάζ αναφέρει τον χαμό που έχει γίνει στη Βουλή με το εάν πρέπει οι βουλευτές να συμμετέχουν σε off shore. Ο,τι να 'ναι. Οι πολιτικοί ζουν σε ένα άλλο, δικό τους, παράλληλο σύμπαν. Κοιτάνε μόνο την πάρτη τους. Νευριάζω. Η κυρία που πριν από λίγο έφεραν τον γιο της από τροχαίο μας κερνάει σοκολατάκια. Η μαμά μου δίνει την καρέκλα της να καθίσει η γυναίκα ενός κυρίου από το Αγρίνιο. Υπάρχει μια περίεργη αλληλεγγύη στα νοσοκομεία. Αληθινή. Χωρίς ανταλλάγματα. Στις δύσκολες στιγμές βγαίνει η ανθρωπιά των ανθρώπων.


Κατεβαίνω στο προαύλιο να πάρω μια ανάσα. Στο γραφείο του σεκιουριτά παίζουν ειδήσεις. Και εκεί. Ακούω για το ξενοδοχείο της Συγγρού που έκλεισε με απλήρωτους εργαζόμενους και εγκλωβισμένους τουρίστες. Επειτα κι άλλα κακά νέα. Για μια εταιρία ιδιωτικής ασφάλειας. Αλλοι άνεργοι από εκεί. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή και άλλη μία κακιά είδηση. Στον ουρανό έχει σκόνη. Μουντάδα και υγρασία. «Είναι καλοκαίρι γαμώτο», θέλω να φωνάξω! Αφήστε μας ήσυχους. Κάντε σωστά τη δουλειά σας. Σώστε την Ελλάδα. Μην κοιτάτε μόνο το συμφέρον σας. Για λίγο λυγίζω. Μπορεί και να βούρκωσα. Βαρύ το φορτίο που πέφτει στις πλάτες του κόσμου. Ενός κόσμου που τα έχει χαμένα. Ενός κόσμου που βρίσκεται στη δική του εντατική, εντός και εκτός νοσοκομείων... Σκατά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου