Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

ΠΑΠΠΟΥΣ ΚΑΙ ΕΓΓΟΝΟΣ

Ερασιτέχνες ψαράδες

Με είχε πάρει ο ύπνος. Στη γνωστή μου προβλήτα... Ξαφνικά στο βάθος, κάπου μακριά άκουσα κάτι φωνές, διαφορετικές, καθόλου γνώριμες. Ξύπνησα. Μισοζαλισμένος και μες στην καλοκαιρινή μου σιέστα είδα έναν κύριο με ένα νεαρό παιδί. Ερασιτέχνες ψαράδες.


Ξαγρύπνησα και άρχισα να τους χαζεύω. Είχαν κάτι τεράστια καλάμια που σαν να... ξεβίδωναν αποκαλύπτοντας όλο το εύρος τους. Ο παππούς ανέλαβε δράση από την ξηρά, ενώ ο μικρός έβαλε μάσκα, πήρε και το ψαροντούφεκό του και ανοίχτηκε στα βαθιά.


Δεν πέρασε πολύ ώρα και ο παππούς άρχισε να βγάζει το ένα ψαράκι μετά το άλλο. Κάποτε φάνηκε και ο νεαρός με μισογεμάτη την «ποδιά» του με θαλασσινα καλούδια. Σε μια στιγμή μας έπιασε την κουβέντα. «Αυτός είναι ένας Γερμανός! Μην τον πιάσεις. Πονάει. Μια φορά που έκανα το λάθος και τον έπιασα πονούσα για δυο ώρες στα χέρια. Δες, δες τον. Ανάλογα με το χρώμα του εδάφους, αλλάζει και το δικό του», μας είπε. Και όντως ο Γερμανός ήξερε από καμουφλάζ. Ξάφνου ένα κύμα σκαρφάλωσε στην προβλήτα και τον πήρε μαζί του πάλι μες στη θάλασσα. Πάει... Δεύτερη ευκαιρία!


Είχε πάει περασμένες 8 όταν πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Παππούς και εγγονός θα έμεναν λίγο ακόμη, μέχρι να σουρουπώσει για τα καλά. Στο μυαλό τους στριφογύριζε η αποψινή τηγανιά με τα φρέσκα ψαράκια. Και στο δικό μου επίσης...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου