Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

ΞΥ, ΞΥ, ΞΥ, Η ΞΥΣΤΡΑ

Σαν μαθητής

Σήμερα μου ήρθε να γράψω με μολύβι. Ρετρό καταστάσεις. Ανοιξα το συρτάρι του γραφείου και πήρα ένα πορτοκαλί που βρήκα μπροστά μου. Που πήγε εκείνη η εποχή που έγραφα κάθε μέρα με μολύβι και στυλό. Και είχα και γόμες και ξύστρες και ένα σωρό... αξεσουάρ για την κασετίνα μου. Κοιτάζω τα ανιψάκια μου και ζηλεύω. Ο κόσμος τους είναι μια κασετίνα, ο θησαυρός τους. Εκεί μέσα έχει τα πάντα, κάθε χρώματος και νέας «τεχνολογίας». Το δικό μου μολύβι δεν έχει μύτη. Αναζητώ ξύστρα. «Παιδιά, έχει κανείς ξύστρα», φωνάζω. Η Αθηνά φυσικά έχει τα πάντα. Μου δίνει. Μπορεί και να είχα να ξύσω μολύβι 27 χρόνια!


Μου δίνει μια παλιά, ασημί ξύστρα, από τις χλιδάτες, τις ωραίες που είχαν και μια λεπίδα ανταλλακτικό. Ξύνω το μολύβι και αυτό το χριτς - χριτς με ταξιδεύει πολύ πίσω, όταν ήμουν παιδί και έκανα χρωματιστά όνειρα στο μπλοκ ιχνογραφίας. Τώρα δεν κάνω έτσι. Τώρα πατάω πλήκτρα στο σμαρτ φόουν και κρατώ σημειώσεις στον αέρα. Σημειώσεις που θα σβηστούν το ίδιο εύκολα, όσο γράφτηκαν... Το αποτύπωμά μου στο παρόν δεν έχει την ίδια σφραγίδα. Τώρα υπάρχω και τώρα χάνομαι. Οσο διαρκεί ένα πάτημα του ντιλίτ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου