Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ

Πράσινο... τούνελ

Ζέστη, τζιτζίκια, μυρωδιά από πεύκο, δροσερές σκιές, αεράκι, φωνές από μακριά. Στην Ελλάδα είναι συχνό φαινόμενο κάποιες παραλίες να βρίσκονται κρυμμένες από την κοινή θέα και να χρειάζεται μια μικρή εξερεύνηση για να τις ανακαλύψεις. Μου συνέβη ξανά μετά από χρόνια. Παρκάραμε σε έναν χωμάτινο δρόμο περιτριγυρισμένο από σκουροπράσινα ελληνικά κυπαρίσια. Προχωρήσαμε παράλληλα με κάτι μάντρες σπιτιών. Και ξαφνικά να ένα πέρασμα! Μπαίνουμε; Φύγαμε! Επιστροφή στα παιδικά μας χρόνια, στις «συμμορίες» των μικρών που αλώνιζαν οικόπεδα, παραλίες, αλάνες.


Διασχίσαμε το σχεδόν μυστικό και κατάφυτο αυτό πέρασμα. Το πράσινο τούνελ του παραμυθιού. Στο βάθος άκουγες τον ήχο των κυμάτων και ανθρώπινες φωνές. Ο αέρας σου έφερνε θαλασσινή αύρα. Πλησιάζαμε. Είναι η χαρά που νιώθεις, αυτή η παιδική χαρά όταν σκασμένος από τη ζέστη πλησιάζεις το δροσερό και ευλογημένο ελληνικό νερό. Ε, όταν πια φάνηκε και η θάλασσα μπροστά μας, τότε η χαρά μας ήταν απίστευτη. Ο προορισμός σε ένα μικρό ταξίδι προς την απόλαυση. Ευτυχώς που έχουμε και αυτές τις μικρές χαρές που κάνουν τη ζωή στην Ελλάδα πιο υποφερτή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου