Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ (ΚΠΙΣΝ)

Παράθυρο στον κόσμο

Περπατώντας από την Εσπλανάδα προς το Κέντρο Πολιτισμού η θέα και μόνο σου κόβει την ανάσα. Δεν ξέρεις τι να πρωτοκοιτάξεις. Τα δύο εντυπωσιακά κτίρια: της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης; Το κανάλι; Την απλωσιά; Το πράσινο; Τα παιχνίδια του φωτός; Επιτέλους! Μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και αρκετά χρόνια μιζέριας και εσωστρέφειας η Ελλάδα, η Αθήνα αποκτά ένα νέο ορόσημο. Εναν χώρο που σε κάνει να νιώθεις πως βρίσκεσαι στο εξωτερικό. Τι περίεργο κι αυτό; Ο,τιδήποτε καλό έχουμε σε αυτή τη χώρα θεωρούμε πως δεν το αξίζουμε και πως είναι σαν να βρισκόμαστε σε έναν άλλο τόπο...



Επισκέφθηκα το Κέντρο Πολιτισμού με αφορμή το 4ήμερο εκδηλώσεων - γνωριμίας με το κοινό. Στο δίωρο που έμεινα στο μέρος δεν χόρταινα να θαυμάζω. Τα κτίρια ήταν υπέροχα. Η αρχιτεκτονική του Renzo Piano έδωσε έναν άλλον αέρα στην παραλία της Καλλιθέας, στην παραλία της Αθήνας. Ανέβηκα με το ασανσέρ μέχρι τον Φάρο, στο υψηλότερο σημείο. Βλέπεις τα πάντα. Από Πειραιά και Φάληρο, μέχρι Υμηττό, αλλά και Ακρόπολη. Το μάτι δεν χορταίνει να χάνεται στον ορίζοντα. Σαν πυξίδα γύριζα το κεφάλι μου και απολάμβανα τα τέσσερα ορατά σημεία της πόλης.

 


Μπλέχτηκα μες στα μονοπάτια και τον μεσογειακό κήπο. Μαγεία. Δέντρα και φυτά της χώρας μας κατακλύζουν τον χώρο με μυρωδιές και παιχνιδίσματα με τον αέρα. Ξαπόστασα στο πάρκο μπροστά από το κανάλι. Είναι όμορφα το πως η θάλασσα εισβάλει μες στο πάρκο και το πόσο το υδάτινο στοιχείο σε χαλαρώνει. Μια όαση πρασίνου, πολιτισμού και ανάσας πλάι στη θάλασσα και τόσο κοντά στο κέντρο της πρωτεύουσας.


Στα μείον τώρα: η πλευρά του Κέντρου Πολιτισμού από τη θάλασσα μοιάζει σαν ένας τσιμεντένιος όγκος που απλώς φράζει την είσοδο προς την πόλη. Φαντάζομαι πως όταν μεγαλώσουν τα φυτά και οι κισσοί το θέαμα θα αλλάξει. Δεν είναι πάντως κάτι ενοχλητικό. Ενσταση έχω και στα αρχικά του ονόματος: ΚΠΙΣΝ. Αυτό δεν προφέρεται εύκολα στη γλώσσα μας. Εκτός κι αν το λέμε ΚΠΙΣίΝ, βαφτίζοντας το κανάλι... πισίνα!


Στα διάφορα σημεία του πάρκου δεν βρίσκεις εύκολα παγκάκι να καθίσεις. Παρατήρησα όμως πολλές εσοχές και πιστεύω πως μελλοντικά θα τοποθετηθούν περισσότερα.


Στο ξέφωτο όπου πραγματοποιήθηκαν οι συναυλίες ο κόσμος καθόταν χαλαρά στο γκαζόν και απολάμβανε... χοτ ντογκ και θεάματα. Φεύγοντας όμως αρκετοί άφησαν πίσω τα σκουπίδια τους. Αλήθεια ποιον περιμένουν να τα μαζέψει; Ειδικά όταν κάδοι απορριμάτων βρίσκονται παντού! Στο σημείο μπροστά από το κανάλι είδα δεκάδες αποτσίγαρα, όταν ακριβώς από πίσω από τις κερκίδες είχε «τρε σικ» σταχτοδοχεία. Ισως ορισμένοι δεν κατάλαβαν καν τη χρήση τους και επιδόθηκαν στη γνώριμη συνήθεια του καπνιστή, τα σβήνω κάτω.



Το Κέντρο Πολιτισμού περνά στην ελληνική πολιτεία. Αυτή θα το διαχειρίζεται πλέον. Κι εδώ άκουσα τις γνωστές γκρίνιες περί ξεπεσμού του έργου. Ας μην ξεχνάμε πως πολιτεία είμαστε όλοι εμείς. Αν το φροντίσουμε και το προσέξουμε μαζί ο χώρος αυτός θα παραμείνει το στολίδι της Αθήνας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου