Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Ο ΘΕΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑ...

...και το κασερλί κεμπάπ

Είναι ωραία τα καλοκαίρια. Οι μυρωδιές είναι όπως παλιά, οι στιγμές ένα τσακ πιο ανέμελες, έρχονται και οι συγγενείς από την Αμερική και ξεχνάμε για λίγο τα δικά μας. Χθες λοιπόν ήρθε ο θείος Σπύρος από το Λος Αντζελες. Μαζί του έφερε και την εγγονή του, τη Μία. Της είχε τάξει ένα ταξίδι στην Ευρώπη μόλις θα γινόταν 18 χρόνων (το ίδιο είχε κάνει και με τον άλλο εγγονό του μερικά χρόνια πριν). Με πτήση από L.A. μέσω Φιλαδέλφειας οι δυο τους κατέφθασαν στην Αθήνα την ώρα που ξεσπούσε η χθεσινή καταιγίδα. Κατάκοποι έπεσαν για ύπνο νηστικοί. Το απόγευμα που επικοινωνήσαμε, ήταν ορεξάτοι. Τι να τους κάνουν τα παραδοσιακά κουλουράκια βανίλιας, κανέλας και αμυγδάλου που τους πήγα; Με συνοπτικές διαδικασίες βρεθήκαμε στην πλατεία για early dinner (πως το λέτε εσείς εδώ;).


Στον ποδαρόδρομο προς τα κει έκανα έναν μίνι συντονισμό με τα κοντινά ξαδέρφια και το παρεάκι δεν άργησε να στηθεί. Μιλήσαμε για διακοπές, ταξίδια, πολιτική -ντόπια (ποιος ασχολείται με την Ελλάδα;) και αμερικανική (Χίλαρι και Τραμπ)-, συζητήσαμε για το μέλλον, τα όνειρά μας (ω, ναι κάνουμε ακόμη), τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε ο καθένας μας, τους συγγενείς ανά την Αμερική που καλά - καλά δεν γνωρίζουμε, τη ζωή εδώ, τη ζωή εκεί. Με ενδιαφέρον παρακολουθούσα τις διαφορετικές απόψεις παππού και εγγονής και χάρηκα που είδα τη 18χρονη κοπέλα να έχει στρωτό λόγο, κριτική σκέψη, να αποπνέει μόρφωση. Πόσο σημαντικό αυτό...


Κι εκεί πάνω από ένα τραπέζι με δροσερές σαλάτες, ιμάμ, κεμπάπ, σουβλάκια και πατάτες τηγανητές, εκτυλίχθηκε ένα σύγχρονο ελληνικό δράμα όταν μου αποκάλυψαν τα ταξιδιωτικά τους σχέδια: θα μείνουν στην Αθήνα έως το Σάββατο το πρωί. Επειτα θα επιβιβαστούν σε κρουαζιερόπλοιο με προορισμό τη Σαντορίνη, την Εφεσσο και τη Μύκονο. Το πλοίο θα πιάσει λιμάνι στη Βαλέτα της Μάλτας και θα καταλήξει στη Ρώμη. Από εκεί θα βρεθούν στη Βενετία. Επόμενος σταθμός το Παρίσι και η αυλαία του ταξιδιού θα πέσει στο Λονδίνο. Εντάξει, έλιωσα! Και το έδειξα. Ζήτησα να με στριμώξουν σε μια βαλίτσα τους, έχουν χώρο. Η κουβέντα συνεχίστηκε μέχρι σχεδόν τα μεσάνυχτα. Τα γέλια και η καλή διάθεση είχαν τον πρώτο λόγο. Το μυαλό μου συνεχώς ταξίδευε σε όλα τα μέρη που θα επισκεφθούν... Στράφηκα προς το πιάτο μου. Αρπαξα την τελευταία μπουκιά του κασερλί κεμπάπ. «Ο καθένας με τα ταξίδια του», σκέφτηκα και παρήγγειλα μια Κόκα λάιτ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου