Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΟΥ, ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ

Ο κόσμος, ο κοσμάκης κι εγώ

Αν πριν από μερικά χρόνια, τις καλές εποχές -τότε που έπαιρνα το αυτοκινητάκι μου για τη δουλειά- μού έλεγες πως μια μέρα θα πήγαινα στο γραφείο με δύο λεωφορεία, δύο μετρό και μπόλικο ποδαράκι, θα σου έλεγα «είσαι τρελός, εγώ ποτέ»! Οι συνθήκες της ζωής όμως αλλάζουν και ο άνθρωπος είναι ένα... ζώον που εκπαιδεύεται! Ετσι λοιπόν κι εγώ αναγκάστηκα να εκπαιδευτώ στα ΜΜΜ! Και τι εκπαίδευση: ντοκτορά!


Ξέρω πια που πρέπει να σταθώ ώστε όταν έρθει ο συρμός του μετρό να μπω ακριβώς στο σημείο που θέλω, ώστε να βγω ακριβώς στις κυλιόμενες και να αρχίσω το ολυμπιακό μου κατοστάρι. Αμέτρητες φορές αυτή η κίνησή μου με έχει κάνει να προλάβω στο δευτερόλεπτο το λεωφορείο που ειδάλλως θα το περίμενα για κάνα 25λεπτο.


Αν εξαιρέσεις το μετρό -που τις πιο πολλές φορές είναι αξιόπιστο- τα λεωφορεία του ΟΑΣΑ τα λες και ψιλοάθλια. Τα περισσότερα έχουν χάλια κλιματισμό, κάποιες από τις νέες οθόνες της τηλεματικής δεν λειτουργούν, ενώ πολλοί οδηγοί καπνίζουν κανονικότατα μες στο όχημα, αφού μάλλον η απαγόρευση του καπνίσματος αφορά μόνο στους επιβάτες. Ωστόσο οι πίνακες ενημέρωσης της άφιξης των λεωφορείων λειτουργούν ικανοποιητικά, απλώς τώρα ξέρεις ακριβώς πόσο χρόνο έχεις να βρίσεις μέχρι να έρθει το επόμενο.


Το καλό με μένα είναι πως επειδή κινούμαι από τα προάστια προς το κέντρο και τα βόρεια τις ώρες που αρκετός πληθυσμός κατεβαίνει για μπάνιο, ευτυχώς γλιτώνω τον πανικό που γίνεται με τους λουόμενους που έχουν αντίθετη διαδρομή με εμένα. Αυτοί κάνουν 2-3 μπάνια μες στο όχημα, άλλο ένα στη θάλασσα και 2-3 στον δρόμο της επιστροφής.


Αγαπημένη στιγμή είναι όταν χαζεύω τους συνεπιβάτες μου. Οπως σήμερα που έβλεπα το πρώτο γκέι ραντεβού της «Ellen» στο τάμπλετ μου και η απέναντί μου κυρία, φρεσκομπανιαρισμένη από τη θάλασσα, διάβαζε τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου. Αχ και να 'ξερε! Αργότερα μια γυναίκα σαν... περίπτερο από τις σακούλες και τα ψώνια στρίμωξε ένα ολόκληρο λεωφορείο ώστε να καταφέρει να... πιάσει στάση! Τέλος να είναι καλά η κοπέλα του «550» που με δρόσιζε με τη βεντάλια της (#θενξγκερλ).


Και κάπως έτσι συνεχίζεται η ζωή στην κάτω, αλλά και την... άνω πόλη. Κόσμος πάει κι έρχεται. Ο καθένας κουβαλά και μια διαφορετική ιστορία/υστερία. Το μόνο μας κοινό είναι η ανάγκη για γρήγορη και ασφαλή μετακίνηση. Το γρήγορη δεν το έχουμε ακριβώς, τουλάχιστον όμως τόσος κόσμος μετακινείται καθημερινά με ασφάλεια και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου