Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

ΣΤΗΝ ΟΔΟ... ΛΑΣΚΑΡΕΩΣ

Ξεχαρβαλωμένες βίδες

Δεν θέλει πολύ να σου λασκάρει. Να σου στρίψει. Τη μια στιγμή κάθεσαι και λες «είμαι νορμάλ» και την επόμενη θες να σκοτώσεις κάποιον! Φυσικά οι περισσότεροι από εμάς μένουμε μόνο στη σκέψη και δεν προχωράμε στην πράξη. Αν όμως δει κανείς τι συμβαίνει τους τελευταιούς μήνες ανά τον πλανήτη, όπου άνθρωποι σκοτώνονται για... πλάκα, τότε λες πως το έχουμε χάσει για τα καλά. Και βέβαια ο θάνατος αρχίζει να μας αγγίζει όταν χτυπά τη δική μας πόρτα, ενώ μας αφήνει σχεδόν αδιάφορους όταν συμβαίνει αλλού, πιο μακριά, στους... τριτοκοσμικούς. Αλλωστε η ζωή δεν έχει την ίδια αξία σε όλο τον πλανήτη. Κοστίζει πιο ακριβά σε δολάριο, ευρώ, γεν, λίρα, φράγκο...


Τι είναι όμως αυτό που φέρνει έναν άνθρωπο στα όριά του; Είναι οι συνθήκες ζωής του; Η καταπίεση; Η -σχεδόν- σκλαβιά που του πλασάρεται ως καλοζωία; Μια αρρωστημένη ιδεολογία; Τα δικά μας συμφέροντα που όμως καταστρέφουν χώρες και πολιτισμούς; Να είναι ένα κόμπλεξ κατωτερότητας, ή μήπως απλώς καθαρά ψυχολογικοί λόγοι; Εχουμε πλέον φτάσει στα όριά μας. Από την Ανατολή μέχρι τη Δύση. Είμαστε θυμωμένοι, φανατισμένοι, έτοιμοι για όλα. Σαφώς η διαχείριση του θυμού διαφέρει από τόπο σε τόπο, όμως το αποτέλεσμα είναι όπως πάντα το ίδιο: παράπλευρες απώλειες.


Παράλληλα κάποιοι φανατισμένοι και διψασμένοι για εξουσία εκμεταλλευόμενη την κατάσταση τάζουν στον κόσμο διάφορα και του λένε αυτά που θέλει να ακούσει για να πάρουν δύναμη και με το «ποίμνιο» υποταγμένο προσποιούνται τους Μεσσίες που δεν διστάζουν ακόμη και να φτάσουν στο σημείο να καταστρέψουν τον πλανήτη γιατί έτσι τους αρέσει! Οπλίζουν τον κόσμο με θυμό και τον κατευθύνουν εκεί όπου θέλουν, σαν μια απασφαλισμένη ανθρώπινη βόμβα...


Μέσα σε όλο αυτό, ο αλλοτριωμένος πολίτης δεν σοκάρεται εύκολα. Εχει «συνηθίσει» στη φρίκη και ψάχνει συνεχώς το χειρότερο. Τι να σου πει πια ένα αεροπλάνο που πέφτει σε έναν ουρανοξύστη; Ενα παιδί που σπέρνει τον θάνατο μες στο σχολείο του; Ενας φανατισμένος που παίρνει ένα φορτηγό και σκοτώνει όποιους βρει στον διάβα του. Ομως όσο η φρίκη έχει ξαπλώσει μαζί μας στο μαξιλάρι τα πράγματα απλώς θα πηγαίνουν ακόμη χειρότερα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου