Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

ΠΑΙΔΕΙΑ, ΑΥΤΗ Η ΑΓΝΩΣΤΗ

Κι εμείς οι... γραφικοί

Βρίσκομαι σε μια κλινική περιμένοντας να κάνω ένα τσεκ απ (ω, ναι μπήκα σε αυτή την ηλικία). Κάθομαι στην αναμονή μέχρι να φωνάξουν τον αριθμό μου. Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Το μάτι μου πέφτει σε μια οικογένεια, μπαμπάς, μαμά και δύο μικρά παιδιά. Το αγοράκι που κάθεται με τη μαμά είναι ένας άγγελος. Το αγοράκι που είναι με τον μπαμπά ένας διάολος! Τρέχει, φωνάζει, έχει υπερένταση, καβαλάει καναπέδες. Κάποια στιγμή κάνει μια άτσαλη κίνηση και του πέφτει η καραμέλα από το στόμα, σκάει στο μάρμαρο και σπάει σε κομματάκια. Πρώτη αντίδραση του μπαμπά; Να κλωτσήσει τη σπασμένη καραμέλα κάτω από ένα τραπεζάκι. Η μαμά σηκώνεται, παίρνει ένα χαρτί και μαζεύει όσα κομμάτια μπορεί...


Λίγο αργότερα, στην αίθουσα αναμονής του 3ου ορόφου περιμένοντας πια το αποτέλεσμα της εξέτασης, ένας νεαρός κάθεται σε μία πολυθρόνα και διαβάζει το βιβλίο του έχοντας καπαρώσει την διπλανή για την τσάντα του. Στον χώρο υπάρχουν και όρθιοι. Το πρωί της ίδιας ημέρας είχα μαζέψει 3 κουτάκια αναψυκτικών που ήταν πεταμένα στον δρόμο. Το απόγευμα που πήγα στη θάλασσα, μαζέψαμε με τους φίλους μου 4 (!) σακούλες με σκουπίδια. Οταν σε μια χώρα η έλλειψη παιδείας και σεβασμού των άλλων είναι όχι απλώς καθημερινότητα, αλλά DNA, άραγε πόσο γραφικός φαντάζω που ακόμη με ενοχλούν αυτά με τα οποία οι περισσότεροι έχουν συνηθίσει να ζουν;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου