Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΛΜ.

Στα μονοπάτια της Αμοργού

Λένε πως δεν μπορείς να δεις και να γνωρίσεις ένα μέρος εάν δεν το περπατήσεις. Και στις Κυκλάδες θα περπατήσεις, θες δεν θες! Ειδικά εάν έχεις επιλέξει να κάνεις διακοπές δίχως αυτοκίνητο. Αυτό συνέβη φέτος και παρά τα δεκάδες χιλιόμετρα που περπατήσαμε, πάλι κατάφερα να «τσιμπήσω» ένα έξτρα δίκιλο, κάτι σαν σουβενίρ από Αμοργό.



Η πρώτη μεγάλη πεζοπορία έγινε λίγο καταναγκαστικά. Είχαμε πάει για μπάνιο στο Καμπί, μια παραλία κοντά στην Αγία Αννα. Ξέραμε πως το τελευταίο λεωφορείο για Χώρα αναχωρούσε στις 19.00 το απόγευμα. Το ίδιο όμως γνώριζαν και δεκάδες άλλοι λουόμενοι που βρίσκονταν στο σημείο αναχώρησης ακριβώς την ίδια στιγμή. Η ουρά μεγάλη, το όχημα δεν μας χωρούσε όλους, ούτε καν όρθιους. Λογικά θα έστελναν και δεύτερο λεωφορείο, όμως δεν θέλαμε να περιμένουμε και αποφασίσαμε να το κόψουμε με το πόδι προς την Ιερά Μονή της Χοζοβιώτισσας, μερικά μέτρα παραπάνω. Ανηφόρα. Αντί για το μονοπάτι, που δεν γνωρίζαμε ακριβώς που βρισκόταν -χώρια που πήγαινε... καρφί επάνω- επιλέξαμε τον κεντρικό δρόμο. Κάποια στιγμή μάς πέρασε και το ΚΤΕΛ σαν να μας κορόιδευε. Το πρώτο σκέλος της διαδρομός ευκολάκι μεν, κοπιαστικό δε ειδικά όταν έχει προηγηθεί πολύωρο μπάνιο κάτω από τον ήλιο και τον αέρα.



Εχοντας φάει το κατιτίς μας στο μοναστήρι (θα τα πούμε για τη Χοζοβιώτισσα εν καιρώ), πήραμε δυνάμεις για την ανάβασή μας προς Χώρα, αυτή τη φορά από το μισό χωμάτινο, μισό πέτρινο μονοπάτι. Καλύτερα το χωμάτινο. Αλλη δυσκολία να ανεβαίνεις σκαλιά. Η θέα προς τον γκρεμό της Αγίας Αννας μοναδική, όμως η κούραση προς την κορυφή έχει τον τρόπο να σε αποδιοργανώνει. Συνοδοιπόροι μας στην πεζοπορία κάτι αγριοκάτσικα που λες και γελούσαν με το «πάθημά» μας. Κάποτε φτάσαμε σε μια ξύλινη πόρτα, την ανοίξαμε και περάσαμε προς τη Χώρα κλείνοντας την πόρτα πίσω μας, ώστε να μην φύγουν τα κατσίκια. Το κοντέρ μας έγραψε 5,79 χλμ.



Η πιο δύσκολη πεζοπορία ήταν την ημέρα των... 9,36 χλμ. Το λεωφορείο μας άφησε στη γραφική Λαγκάδα. Από εκεί είπαμε να περπατήσουμε μέχρι το γειτονικό χωριουδάκι του Στρούμπου και πάλι πίσω στη Λαγκάδα για ένα εξαίσιο μπανόφι κι έπειτα πεζοπορία προς την Αιγιάλη. Μην θεωρείς όμως πως τα κατηφορικά μονοπάτια δεν έχουν και αυτά τον βαθμό δυσκολίας τους. Μετά από μια στάση στην Αιγιάλη για ενυδάτωση, το πρόγραμμα είχε πεζοπορία μέχρι την Ψιλή Αμμο, κάποια χιλιόμετρα έξω από το λιμάνι της Αμοργού. Το καλό σε αυτό το μονοπάτι, σε σχέση με αυτό προς Χώρα, ήταν πως δεν ήταν μόνο ανηφορικό, αλλά είχε και κατηφόρα και επίπεδα κομμάτια.



Δεν θα σταθώ σε κάτι μικρές... πεζοποριούλες από τη Χώρα προς τα Κατάπολα, ή από την παραλία στο Μαλτέζι προς το κάμπινγκ (6,12 χλμ.) γιατί ήταν κάτι απλά χιλιομετράκια που εμείς οι... δρομείς δεν τα αναφέρουμε διότι είναι απλή προθέρμανση! Συνολικά στην Αμοργό περπατήσαμε περίπου 35 χλμ. δίχως σε αυτά να υπολογίζουμε και τα ψιλά. Το θέμα είναι όπου βρεθείς, όχι απαραίτητα σε διακοπές, αλλά και στην καθημερινότητά σου, να περπατάς. Κάνει καλό και σε συνδυασμό με μια πιο προσεκτική διατροφή κάνει θαύματα. Λίγο τη διατροφή να φτιάξουμε και φέτος θα είμαστε όλοι σούπερ αθλητάκια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου