Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΣΤΑ ΚΤΕΛ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Back to the... future

Είναι από αυτές τις μέρες που λες δεν θα τελειώσουν ποτέ! Ξεκίνησα από το σπίτι μου στις 08.53 το πρωί, για να φτάσω στον τελικό μου προορισμό, τη Στεμνίτσα, λίγο πριν από τις 15.00 μετά το μεσημέρι. Ημέρα Μπεν Χουρ, με πολλά χαμόγελα, απρόοπτα, άγχος για να μην βρεθούμε στον γκρεμό και πολύ πιάσιμο. Ξεκινάμε;





Λοιπόν, αρχικά ήθελα απλώς να σχολιάσω το κτίριο στο ΚΤΕΛ Κηφισού που είναι πραγματικά... «Back to the future», αφού αποπνέει Εϊτίλα και Γκρικ καμάκι μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Από την αίθουσα έκδοσης των εισιτηρίων, όπου οι οθόνες δεν δουλεύουν και πρέπει να ενημερωθείς από τα δεκάδες αυτοκόλλητα – κράχτες προορισμών και φυσικά στο μιλητό, μέχρι τα έπιπλα και το στήσιμο των καφέ. Στα συν, οι ευγενέστατοι υπάλληλοι, ο καθαρός χώρος και οι καλές τιμές. Οι τουαλέτες συγκλονιστικά ρετρό! Οι αποβάθρες από όπου αναχωρούν τα λεωφορεία φέρνουν λίγο σε Ασία και λίγο σε... κοτέτσι.




Η διαδρομή μου από Αθήνα προς Τρίπολη ελαφρώς επεισοδιακή. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα να σταματά ΚΤΕΛ η Αστυνομία, έτσι για έλεγχο. Μα, πραγματικά! Είναι δυνατόν ΚΤΕΛ να κάνει παραβάσεις; Γιατί δεν κυνηγούν τα δεκάδες φορτηγά και ΙΧ που τρελαίνονται στις παραβάσεις; Ρητορικό. Αμέσως μετά τον έλεγχο, το ντουλαπάκι στο οποίο βρίσκονταν τα έγγραφα του λεωφορείου δεν έλεγε να κλείσει με τίποτα. Το κούμπωναν οι επιβάτες κι αυτό πάλι κάτω. Γελάσαμε. Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να μαζέψω το κουρτινάκι που είχα κλείσει για να με προστατεύει από τον ήλιο. Ε, δεν πρόλαβα να κάνω μια κίνηση και πάρ' το κάτω. Ξηλώθηκε όλο μαζί με τον σιδηρόδρομό του! Γέλια στο λεωφορείο που προς στιγμήν νομίζαμε πως βαράει διάλυση. Οταν μαζί με μια συνεπιβάτιδα καταλάβαμε πως ο σιδηρόδρομος της κουρτίνας είναι κουμπωτός (δεν είχα ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο) το φτιάξαμε σβέλτα.



Φτάνοντας στα ΚΤΕΛ Τρίπολης... πολιτισμός. Νέο κτίριο, σαφώς καλύτερη αισθητική, το μαγαζάκι όμως σφύζει από προσφορά προϊόντων και πληροφόρησης. Και του πουλιού το γάλα. Εβγαλα αμέσως εισιτήριο για Στεμνίτσα, έδωσα το... Ράιαν Ερ βαλιτσάκι μου και επειδή είχα 8 λεπτά στη διαθέσή μου πήγα τουαλέτα. Μια τουαλέτα που δούλευε με σύρτη. Ευκολάκι. Αμ δε! Εβγαλα τον σύρτη, η πόρτα όμως δεν άνοιγε και το στρογγυλό πόμολο δεν λειτουργούσε. «Εδώ θα μείνουμε», σκέφτηκα και άρχισα να τραβάω την πόρτα με δύναμη για να διαπιστώσω δευτερόλεπτα αργότερα πως ο μηχανισμός της τελικά λειτουργούσε έστω και κάτω από το ανύπαρκτο πόμολο.



Κάποτε μπήκα στο ΚΤΕΛ που από Τρίπολη κάνει... μοιρασιά στα κοντινά χωριά. Αλλος κόσμος εκεί, ελληνική ταινία. Ελάχιστοι μπήκαμε από το κεντρικό κτίριο, οι περισσότεροι επιβάτες παραλήφθησαν από πλατείες στην Τρίπολη. «Που πάτε θεία», ρωτούσε ο οδηγός και έκανε στάση. Οι περισσότεροι πήγαιναν Μανταίικα, χώρια που γνωρίζονταν μεταξύ τους. Να ο Μπάρμπα Γιώργος, να και μια θειά που... τρομοκρατημένη που το λεωφορείο πήρε μπρος έλεγε στους επιβάτες να βιαστούν: «Καθίστε παιδιά γιατί αρχίνησε και πάει»! Στον δρόμο οι χωριανοί έγιναν μια παρέα. Από την κουβέντα τους φυσικά δεν έλειπε ο ΕΝΦΙΑ. «Σπίτια έχουμε, ανθρώπους δεν έχουμε Μπάρμπα Γιώργο», είπε η κυρία Βάσω. «Το 80 πάντρεψα την κόρη μου, το 81 πήρα το τρακτέρι», εκμυστηρεύθηκε ένας άλλος.



Ο δε οδηγός αποθέωση. Πέρα από το τιμόνι ήταν αχθοφόρος, εισπράκτορας, μιλούσε στο κινητό, έτρωγε λίγη φανουρόπιτα και κάποια στιγμή έξω από την Τρίπολη αφού τους είχε παραλάβει όλους σταμάτησε σε ένα ξέφωτο και άρχισε να μαζεύει τα λεφτά από τα εισιτήρια. Εδώ ο χρόνος λίγη σημασία έχει. Μάλιστα μετά, για να μην χάνουμε καιρό, έκανε με το κινητό του... πράξεις για τα έσοδα του δρομολογίου του και πάνω που νόμιζα πως στις στροφές θα βγούμε εκτός δρόμου, τελικά πάντα καταφέρναμε να σωθούμε.


Κάποια στιγμή περάσαμε ένα εκκλησάκι και ο οδηγός έκανε τον σταυρό του. «Ωχ», λέω, δεν μας βλέπω καλά. Ηταν τότε που οι από πίσω θυμήθηκαν άλλα... ευχάριστα. «“Οποιος ανεβαίνει στο αυτοκίνητο είναι με το ένα πόδι στον τάφο”! Τα έλεγε ο Στασινόπουλος, τότε που σκοτώθηκαν κάτι ξαδέρφια του στην Κακιά Σκάλα», σχολίασε ένας κύριος.


Στα Μανταίικα το λεωφορείο σχεδόν άδειασε. Οι επιβάτες κατέβηκαν στο μικρό πλατειάκι και με σακούλες στα χέρια που μύριζαν ψωμί και σε δευτερόλεπτα χάθηκαν σε δρομάκια, πίσω από δέντρα κι αυλόπορτες. Το λεωφορείο μπήκε στην καρδιά του Μαίναλου και λίγα λεπτά αργότερα έφτανε στη Στεμνίτσα. Εξι ώρες, πόρτα – πόρτα, με κόστος 21€ και πολύ πολύ πιάσιμο από τα καθίσματα! Αλήθεια γιατί τα λεωφορεία των ΚΤΕΛ είναι γεμάτα με λούτρινα αρκουδάκια;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου