Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

ΣΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΗΣ ΑΜΟΡΓΟΥ

Να τις πιεις στο ποτήρι

Είχα ακούσει για το απέραντο γαλάζιο της Αμοργού και έλεγα πως είναι υπερβολές και πως όλο το Αιγαίο μια χαρά θάλασσες έχει. Ενδεχομένως να είναι και έτσι, όμως οι θάλασσες της Αμοργού έχουν και κάτι άλλο. Κάτι που τις κάνει να ξεχωρίζουν, να λάμπουν, να γυαλίζουν, να έχουν τιρκουάζ νερά και όσο πας πιο βαθιά σκούρο μπλε.

 



Πρώτη μου επαφή με τα φοβερά αυτά νερά ήταν στις Πλάκες, λίγο έξω από τα Κατάπολα. Αφού κατεβήκαμε στο λιμάνι ποδαράτοι, βρήκαμε την «Αννούλα ΙΙ» και επιβιβαστήκαμε αμέσως στο κατακκόκκινο βαρκάκι. Φυσικά τα πόδια κρεμάστηκαν απέξω για να γίνουν μούσκεμα και γεμάτα αλμύρα. Σε 10 λεπτάκια ήμασταν στις Πλάκες, ένα παλιό λατομείο της περιοχής που πλέον έχει ίσιες πέτρες και μπορείς να ξαπλώνεις άνετα κάνοντας βουτιές. Τέλεια! Τα δε νερά συγκλονιστικά, απλώς. Βούτηξα και με τη μάσκα. Τι βυθός. Ντίσνεϊ αλά Γκρέκα! Φοβερό μπάνιο και εκπληκτική η αίσθηση του να ξαπλώνεις στις καυτές πέτρες. Τα καΐκια πηγαινόερχονταν κάθε μισάωρο για επιστροφή στα Κατάπολα με το τελευταίο να αναχωρεί στις 19.00 το απόγευμα.



Κάναμε μπάνιο και στην παραλία του Αγίου Παντελεήμονα, λίγο έξω από το Ξυλοκερατίδι, στα ανοιχτά του κόλπου, απέναντι από τα Κατάπολα. Πλησιάζεις στην προβλήτα, ρίχνεις βουτιά και ξαποσταίνεις στη σκιά που σου προσφέρει το κατάλευκο εκκλησάκι, ευλογημένο να 'ναι.




Το μυστικό με τις παραλίες της Αμοργού, αλλά και των νησιών γενικότερα είναι να μην κάθεσαι ποτέ εκεί όπου ξεκινούν, αλλά να απομακρύνεσαι μέχρι το σημείο που οι περισσότεροι βαριούνται (ή δεν μπορούν να φτάσουν). Ετσι, όταν φτάσαμε στην Αγία Αννα δεν κάτσαμε στις πρώτες παραλίες όπου στέκονται οι περισσότεροι, αλλά περπατήσαμε πάνω στα βράχια προς Καμπί. Χοντρό βότσαλο και βράχοι συνέθεταν το σκηνικό μιας παραλίας που ο ήλιος πέφτει σχετικά γρήγορα και έτσι έχεις άφθονη σκιά.




Μια μέρα περπατήσαμε και στην παραλία της Αιγιάλης, του άλλου λιμανιού της Αμοργού. Κόσμος πολύς (πολύς όμως), άμμος ξανθιά, ρηχά νερά, βαβούρα. Δεν ήταν για μας. Το κόψαμε με το πόδι με κατεύθυνση προς Ψιλή Αμμο. Μετά από περίπου 15 λεπτά περπάτημα σε μονοπατάκι πλάι στον γκρεμό φτάσαμε σε μια παραλία με μεγάλα βότσαλα και λιγοστό κόσμο. Είχε μόλις αναχωρήσει και το καραβάκι για το λιμάνι και έτσι η παραλία ήταν σχεδόν για πάρτη μας. Επαιξα με τα κύματα σαν μικρό παιδί και ένιωσα αυτή την ελευθερία που σπάνια νιώθουμε ως μεγάλοι.




Προς τον Νότο ξεχωρίζει η παραλία του Μούρου. Ούτε εκεί πας όπου πάει όλος ο κόσμος, όχι βέβαια. Πας παραδίπλα, σε πιο ερημικές παραλίες που προστατεύουν τη μοναδικότητά τους κρυμμένοι πίσω από μεγάλους βράχους. Τρελάθηκα στις καταδύσεις, στην εξερεύνηση, στις βουτιές από ψηλά. Ηθελα τόσα χρόνια να το κάνω, όμως φοβόμουν το ύψος. Φέτος κατάφερα να ξεπεράσω ελαφρώς τον φόβο μου και πήδηξα από σχετικά ψηλά. Η στιγμή που πέφτεις, που ουσιαστικά είσαι απλώς στον αέρα, μέχρι να φτάσεις στο νερό είναι σούπερ. Αλλωστε είπαμε: η πραγματική ζωή ξεκινά εκεί όπου αφήνεις τη ζώνη ασφαλείας σου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου