Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

ΝΕΑΠΟΛΗ - ΑΘΗΝΑ ΣΕ ΜΟΛΙΣ... 9 ΩΡΕΣ

Road tripping

Κάποτε ο γάμος και το γλέντι στη Νεάπολη έφτασαν στο τέλος τους κι εμείς έπρεπε να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Εναν δρόμο που θα μας έφερνε κατευθείαν στην καρδιά του Φθινοπώρου και των υποχρεώσεων που είχαμε αμελήσει λόγω της ανεμελιάς του Καλοκαιριού. Πως επιστρέφεις; Σαν το τσιρότο! Ή μια κι έξω, ή λίγο - λίγο, αργά και ελαφρώς βασανιστικά. Επιλέξαμε το δεύτερο.


Ηταν λίγο πριν από τη 1 το μεσημέρι όταν οι ντόπιοι μας έστειλαν σε μια δική τους παραλία εκτός Νεάπολης, την Αμίτσα. Εκεί πας μετά από περίπου 1,5 χλμ. χωματόδρομο και φτάνεις σε μια θάλασσα με σκούρα καφέ άμμο, μια πολύ γλυκιά παραλία που ανάλογα με τον αέρα μπορεί να αποδειχθεί είτε καταφύγιο, είτε «ευκαιρία» για γερή αμμοβολή. Δοκιμάσαμε και τις δύο περιπτώσεις, αφού ο δυνατός άνεμος άλλαζε συνεχώς κατεύθυνση.


 



Στη συνέχεια είπαμε να κινήσουμε για Σπάρτη και όπου βλέπαμε ωραία παραλία να βουτούσαμε. Μερικά χιλιόμετρα έξω από τη Νεάπολη βρήκαμε τον Μαραθιά και κατευθυνθήκαμε προς μια ερημική παραλία γεμάτη κρίνους. Ομορφο μπανάκι σε αμμουδιά με θέα το πέλαγος. Τι άλλο να ζητήσεις από τη ζωή;





Επόμενη στάση, ο Αρχάγγελος. Ενα παραθαλάσσιο χωριουδάκι, ήσυχο, με όμορφες παραλίες και ψαροταβέρνες. Μια μικρή γουργούρα στο στομάχι μάς οδήγησε σε μία από αυτές για γαυράκι και χωριάτικη σαλάτα. Από κοντά και οι γάτες του χωριού να ζητιανεύουν λίγο μεζέ. Ξέρουν αυτές πως να σε ρίξουν.





Με γεμάτο το στομάχι είπαμε να δούμε και την απέναντι -από τον Αρχάγγελο- παραλία. Για να την προσεγγίσεις έπρεπε να βγεις στον κεντρικό δρόμο και κάτω από μια γέφυρα να πάρεις τον χωματόδρομο που ουσιαστικά βρισκόταν στην κοίτη ενός ρέμματος (προσοχή: όταν βρέχει, ή έχουμε υποψία ότι βρέχει κάπου κοντά, αποφεύγουμε ρεμματιές και παραλίες κοντά σε αυτές).





Δύο παγκάκια κοιτούσαν τη θάλασσα και περίμεναν επισκέπτες για να τους ξεκουράσουν. Εκεί, είδα τις πιο όμορφες πράσινες πέτρες που έχω δει ποτέ. Και τόσες πολλές μαζεμένες μαζί. Αυτή τη φορά πέσαμε σε κυματάκι. Μέσα η θάλασσα είχε... γλιστερές πλάκες, από αυτές που δεν σε προδιαθέτουν για πολύ μπάνιο. Οπότε τι; Αρχισα να μαζεύω πέτρες και να κάνω βλακείες πάνω στο κύμα.


Κάτσαμε κι εκεί λίγη ώρα κι έπειτα με βαριά καρδιά πήραμε τον δρόμο για Αθήνα. Ενας γρήγορος καφές με γλυκό από τον γάμο στη Σπάρτη και πάλι πίσω στον αυτοκινητόδρομο. Ο νέος δρόμος Τρίπολης - Σπάρτης έχει μειώσει αισθητά τις αποστάσεις, όμως έχει ορισμένες «ανάποδες» στροφές και καθόλου βοηθητική λωρίδα. Κάτι μου λέει πως στο άμεσο μέλλον θα τον ξαναπληρώσουμε για ανακατασκευή... Φτάσαμε στην Αθήνα λίγο μετά τις 10 το βράδυ. Στο ημερολόγιο μας είχαν προστεθεί +3 μπάνια, απέραντο γαλάζιο, ορίζοντας, ανάσες, όμορφες στιγμές ξεγνοιασιάς και μια υπόσχεση: «θα επιστρέψουμε»...


* Τα πρόσφατα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα έπληξαν πολλές από τις περιοχές (Σκάλα, Βλαχιώτης) στις οποίες βρέθηκα μόλις δύο ημέρες πριν. Είναι φοβερό να έχεις δει κάποια μέρη, να έχεις περάσει μέσα από κοίτες ποταμών και γέφυρες και ελάχιστες ώρες μετά να τα βλέπεις πλημμυρισμένα και κατεστραμμένα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου