Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Ζωή στο... τώρα

Περπατώ στον διάδρομο ενός αθηναϊκού νοσοκομείου. Είναι πρωί. Κάνει ψύχρα. Μέσα και έξω από το κτίριο. Αυτή τη γνώριμη ψύχρα του Φθινοπώρου. Εδώ ο χρόνος κυλά αλλιώς. Οι άνθρωποι είναι αλλιώς. Μετράνε τη μέρα διαφορετικά. Ρίχνω κλεφτές ματιές από τις ανοιχτές πόρτες των δωματίων. Στα κρεβάτια δεν βλέπω μόνο ηλικιωμένους ασθενείς, όπως ίσως θα περίμενα, αλλά και νέους, συνομήλικούς μου, ακόμη και μικρότερους. Οχι, ρε γαμώτο. Βγαίνω έξω. Ακόμη και ο αέρας εδώ μυρίζει διαφορετικά. Στο καντινάκι τα παιδιά είναι χαμογελαστά και σε εξυπηρετούν με θετική ενέργεια. Λες και είσαι σε ένα μπιτς μπαρ κάπου σε νησί. Παίρνω κουλούρι Θεσσαλονίκης. Ξαποσταίνω στο προαύλιο. Χαζεύω...


Στον νου μου έρχονται όμορφες, καλοκαιρινές εικόνες. Δεν ξέρω πόσοι από τους ανθρώπους που βρίσκονται στο νοσοκομείο κατάφεραν να ξεφύγουν φέτος το καλοκαίρι. Να ξεφύγουν από την αρρώστια τους, από την καθημερινότητά τους, από τον εαυτό τους. Ανακατεμένες σκέψεις περνάνε κι έρχονται στο μυαλό μου. Μεγάλωσα; Ωρίμασα; Βλέπω τη ζωή αλλιώς; Δεν ξέρω. Από τότε που άρχισα να έχω περισσότερη επαφή με τα νοσοκομεία, λες και έχασα το τελευταίο κομμάτι της παιδικότητάς μου. Εγινα όμως και πιο σοφός.


Πλέον η κάθε μέρα είναι δώρο. Μόνο το τώρα έχουμε. Ζησ' το στο φουλ. Ρούφα τη ζωή με το καλαμάκι. Σαν ένα παγωμένο αναψυκτικό που γαργαλά τον ουρανίσκο κάτω από τον καυτό ήλιο. Αυτό κάνω πια εγώ. Αυτό έκαναν και τα παιδιά στην παραλία στα Κατάπολα στην Αμοργό. Εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα που έβγαλαν τις μπλούζες τους, παράτησαν κινητά και καφέδες στον δρόμο και ξεκίνησαν να παίζουν βόλεϊ. Ολος ο κόσμος, όλη τους η ζωή ήταν εκεί, στο παιχνίδι... Λες και ο χρόνος είχε σταματήσει!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου