Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗ ΒΙΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΚΟ

Πέρα από το συρματόπλεγμα

Το ότι είμαι... μαμούνι και τρυπώνω παντού το έχεις πια καταλάβει. Αρα; Οταν μου δόθηκε η ευκαιρία να μπω σε μια εγκαταλελειμμένη βίλα στο Λαγονήσι, φυσικά είπα «ναι» με μεγάλη μου χαρά. Ηταν μεσημεροαπόγευμα και το πλάνο μας έλεγε για μπάνιο, από αυτά τα ωραία τα φθινοπωρινά. Παρκάραμε σε ένα στενό με σκοπό να κατηφορίσουμε προς την παραλία. Και τότε... Θαύμα! Μπροστά μας απλωνόταν η παλιά αυτή βίλα του '60 με το συρματόπλεγμα ριγμένο σε κάποια σημεία. Τι λες, μπαίνουμε; Εννοείται!



Προχωρήσαμε προς την αυλή στην οποία ξεχώριζε ένας φίκος. Τεράστιος φίκος από αυτούς τους παλιούς που είχε κλείσει την εξωτερική σκάλα. Εκοψα δύο κορυφούλες για να τις πάρω στο σπίτι και να τις κρατήσω στο νερό μέχρι να βγάλουν ρίζες. Φαντάσου λέει του χρόνου το καλοκαίρι να έχω και στις δικές μου γλάστρες από αυτόν τον παλιό φίκο. Σούπερ. Στην αυλή δέσποζαν φυτά και κάκτοι και στο βάθος δύο γκαράζ για τα αυτοκίνητα της οικογένειας.




Η βίλα αν και παρατημένη στο έλεος καιρού και ανθρώπων έστεκε μεγαλοπρεπής και απέπνεε αρχοντιά. Μπήκαμε από την κάτω ανοιχτή πόρτα, εκεί όπου έμοιαζε σαν ένα μικρό κουζινάκι. Θαρρώ πως ήταν για το προσωπικό. Προχωρήσαμε προς έναν μεγάλο χώρο που ήταν σαν καθιστικό. Από εκεί μπορούσε κανείς να βγει στην ισόγεια βεράντα με θέα προς τον Σαρωνικό και την πριβέ παραλία που δεσπόζει ακριβώς από κάτω.






Ανεβήκαμε και στον επάνω όροφο. Εκεί υπήρχε μια μεγάλη κουζίνα με ασανσεράκι για να ανεβαίνουν τα φαγητά και οι προμήθειες από την κάτω κουζίνα. Δίπλα υπήρχε το μεγάλο σαλόνι με το τζάκι και θέα προς το πέλαγος. Κατά μήκος του διαδρόμου πάμπολλες ντουλάπες και στο βάθος το υπνοδωμάτιο με το μπάνιο.






Πως θα ήταν άραγε να ξυπνάς σε ένα τέτοιο σπίτι; Και να βλέπεις ξαπλωμένος κιόλας θάλασσα και ουρανό; Δυστυχώς όλη η βίλα είναι κατεστραμμένη και λεηλατημένη. Εχουν πάρει τα πάντα και ό,τι δεν μπορούσε να ξηλωθεί είναι σπασμένο. Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό: γιατί να σπάσεις κάτι που δεν μπορείς να πάρεις; Ας το να υπάρχει... Να θυμίζει...



Κάθισα λίγο στην επάνω βεράντα. Είχε ησυχία και ένα ελαφρύ αεράκι... Ποιοι άραγε να ήταν οι ένοικοι αυτού του σπιτιού; Επιχειρηματίες; Πολιτικοί; Σταρ του σινεμά; Απόγονοι πλουσίων οικογενειών; Αραγε στις βεράντες αυτής της βίλας δόθηκαν μεγαλοπρεπή πάρτι με καλεσμένους της υψηλής κοινωνίας σαν κι αυτά που έχουμε δει στις ελληνικές ταινίες; Ή μήπως εδώ έμενε κάποιο απλό ζευγάρι που ατύχησε στη ζωή. Που δεν κατάφερε να φέρει στον κόσμο ένα παιδί και που αναπόφευκτα η περιουσία του χάθηκε. Χάθηκε όπως και οι ιδιοκτήτες του...



Εχουν μια περίεργη ενέργεια τα παρατημένα σπίτια. Αναμνήσεις, γοητεία, αλλά και θλίψη. Χαρά για το ένδοξο παρελθόν και μελαγχολία για τη φθορά του χρόνου. Βγήκαμε από το συρματόπλεγμα. Κινήσαμε για την παραλία. Γύρισα όμως προς τα πίσω και κοίταξα τη βίλα. Λες και κάποιος μου είχε φωνάξει: «Μην αργήσεις. Εχουμε πάρτι απόψε»!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου