Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Χωρίς θέμα

Α, όλα κι όλα. Σήμερα οι ανταποκρίσεις μου στα ΜΜΜ ήταν εκπληκτικές. Με ελάχιστη αναμονή σε στάση και αποβάθρες, τύπου 1-2 λεπτά, είμαι πραγματικά ευτυχισμένος. Εχοντας λοιπόν τα πάντα... λυμένα (έγινε), βρίσκομαι μπροστά σε ένα συγγραφικό μπλοκάρισμα. Μπλοκάρισμα που σχεδόν πάντα κρατά πολύ λίγο. Εχω λοιπόν μόλις βγει από το μετρό στο Χαλάνδρι και πέφτω πάνω σε ένα γκράφιτι. Παιδικός έρωτας. Μεγάλος. Μάλλον το κορίτσι θέλει να τον αποφύγει και βρίσκει σαν δικαιολογία τη μαμά της που βρίσκεται στο σπίτι. «Για τις κούνιες σε αφήνει», τη ρωτά εκείνος με μια δόση ειρωνείας, αλλά και προσφέροντάς της μια εναλλακτική μπας και βρεθούν έστω και για λίγο στην παιδική χαρά.


Περπατώ προς Μαρούσι. Ενας σκυλάκος, τι σκυλάκος δηλαδή, σκύλαρος, που την περασμένη εβδομάδα με είχε τρομάξει με το γάβγισμά του, έτσι όπως πετάχτηκε μπροστά στη μάντρα του σπιτιού του, τώρα στέκει βραχνιασμένος και... γατάκι. Εμ, δεν πρόσεχε. Φυσάει. Βοριαδάκι. Εδώ στα βόρεια κάνει λίγο κρυάκι, ελαφρύ, ξέρεις αυτό το πρωινό. Αλλοι άνθρωποι εδώ πάνω. Το μυαλό μου φεύγει σε θάλασσες και παραλίες.


Εχουμε βάλει τόσες ξένες λέξεις στη ζωή μας, δεν καταφέραμε να βάλουμε μια πιο... σικ στην «ξαπλώστρα»! Μα, άκου ξαπλώστρα (για να μην πιάσουμε και την απλώστρα)! Και στη Μύκονο άραγε έτσι τις λένε: Ξαπλώστρες; Ούτε καν σεζ λονγκ; Φθινοπωρινοί προβληματισμοί. Μπαίνω στο γραφείο. Ετοιμάζω τον γαλλικούλι. Δίπλα στην καφετιέρα στέκει υπερήφανο ένα κέικ. Σπιτικό. Εφτασε από Αίγινα. Αχ! Να 'μασταν λέει κι εμείς στην Αίγινα τώρα... «Μυαλό ότι να 'ναι»!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου