Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

ΖΩΗ ΣΥΜΠΥΚΝΩΜΕΝΗ ΣΑΝ ΓΑΛΑ ΕΒΑΠΟΡΕ

Χρόνια... ΝΟΥΝΟΥ

Πέρασε ακόμη ένας χρόνος. Στα κεράκια μου προστέθηκε άλλο ένα. Στην ωριμότητα ακόμη μερικοί πόντοι. Το χαμόγελο παραμένει άλλοτε παγωμένο, άλλοτε ζεστό, πάντα όμως αυθεντικό. Γενέθλια! Τούρτα σοκολάτα, φίλοι, χαρά, ζωή, ευτυχία. Ετσι ήταν. Ετσι είναι. Παρά τα όσα δύσκολα περνάμε, παρά τον χρόνο που περνά και χάνεται μέσα από τα χέρια μας, κάποτε πρέπει να πατάμε το «pause» και να βάζουμε τη ζωή μας σε αναμονή. Ετσι για να ευτυχήσουμε λίγο...


Ο χρόνος είναι πλέον συμπυκνωμένος. Σε μερικούς μήνες ζούμε πράγματα που δεν είχαμε ζήσει σε χρόνια ολόκληρα. Κάθομαι και πίνω γαλλικό με εβαπορέ και σκέφτομαι όλα όσα ήρθαν κι έφυγαν, όλα όσα ήρθαν κι έμειναν... Και νιώθω μια λέξη μόνο: ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ. Γιατί έπεσα και χτύπησα. Γιατί σηκώθηκα και περπατάω πάλι. Γιατί έχω ανθρώπους δίπλα μου... σωσίβια! Λοιπόν, τι; Α, χρόνια πολλά! Μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου