Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΣΤΑ ΜΜΜ #ΟΧΙ

Ιστορίες σκυθρωπών ανθρώπων

Σήμερα δεν έβγαλα το τάμπλετ στα ΜΜΜ για να χαζέψω τις σειρές μου, αλλά είπα να χαζέψω τους συνεπιβάτες μου και να «κλέψω» μερικές στιγμές από τη ζωή τους. Χμμ... Μπαίνω στο πρώτο λεωφορείο. Σε κοντινή απόσταση, δύο νεαρά αγόρια χασκογελάνε. Ανεμελιά και Αγιος ο Θεός. Στήνω αυτί. Τα αγόρια - τούμπανο συζητούσαν, για τι άλλο, μα, διατροφές και γυμναστική και σκόνες που δίνουν όγκο. Εχοντας καθίσει στις... ανάποδες θέσεις μπορούσα να παρατηρώ τι παίζει και στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Εκεί μια... τσικλίζουσα κυρία έχει μόλις απαντήσει το κινητό της σε ανοιχτή ακρόαση, αλλά το αυτί βρίσκεται κολλημένο στο ακουστικό. Μου θύμισε εμένα όταν σε ψηφιακή φωτογραφική μηχανή προσπαθώ να κάνω ζουμ με τα... δάχτυλα!


Επειτα, στο πρώτο μετρό είδα να μπαίνει ένας μπόμπιρας με το ποδηλατάκι - καροτσάκι και τη μαμά του. Ο μικρός με τα καρφάκια μαλλιά, απολάμβανε το τσουρέκι του και ως γνήσιος καμικάζι, έτσι όπως μπήκε στον έναν σταθμό, βγήκε στον επόμενο και -ίσως- χάθηκε για πάντα από τη ζωή μου. Στο δεύτερο μετρό, μια κυρία προσπαθούσε να μιλήσει στο κινητό και δεν άκουγε. Λογικό! Πάντως εκείνη συνέχισε να μιλάει από σταθμό σε σταθμό. Το άτομο στην άλλη γραμμή μάλλον είχε κλείσει τη γραμμή προ πολλού...


Στο τελευταίο λεωφορείο που χρησιμοποίησα (είναι και πολλά πανάθεμά τα), κάθισα πλάι σε έναν κύριο σχετικά μεγάλης ηλικίας. Η φανέλα αποκάλυπτε τα γυμνασμένα μούσκουλά του. Στον λαιμό κρεμόταν μια χοντρή αλυσίδα, από αυτές των σκύλων. Στα αυτιά είχε σκουλαρίκια, στα μπράτσα τεράστια τατουάζ, ενώ στα χέρια δερμάτινα αξεσουάρ και δαχτυλίδια. Τσόντα ο τύπος! Τον άκουσα και να βαριανασαίνει. Φοβήθηκα μπας και σκάσει από κανένα αναβολικό. Τι κρίμα όμως να μεγαλώνεις και ουσιαστικά να μην έχεις ζήσει πράγματα και να προσπαθείς να αναβιώσεις κάτι που έχει χαθεί για πάντα. Πάτησα το κουμπί για τη στάση μου. Σήμερα δεν είδα ούτε ένα χαμόγελο... Κατέβηκα και χάθηκα στα στενά του Αμαρουσίου...

* Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, τώρα, ένας άλλος ΜΠΙΛόγκερ λογικά γράφει για εμένα και τους δικούς μου παλιμπαιδισμούς!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου