Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Ο ΑΛΛΟΣ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟΣ

Ζωή στο τιμόνι

Παρακολουθώ συχνά τους ανθρώπους στον δρόμο. Τους κοιτάζω και σκέφτομαι τις ιστορίες τους. Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο; Από ένα θλιμμένο πρόσωπο; Από ένα δάκρυ που παγώνει σε κάποιο μάγουλο που έστριψε τη γωνία του δρόμου και χάθηκε... Παρατηρώ τους ανθρώπους και σκέφτομαι: είναι άραγε ευτυχισμένοι με τις επιλογές τους; Ζουν όπως θα ήθελαν; Εκαναν μεγάλες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς; Πήγαν κόντρα στον εαυτό τους; Πούλησαν την ηρεμία και τη γαλήνη τους με ένα βαρύ αντάλλαγμα; Θα μου πεις όλοι μας κατά τη διάρκεια της ζωής μας δεν καλούμαστε να βάλουμε νερό στο κρασί μας; Ναι, μεν, αλλά...


Και μετά πάλι σκέφτομαι εμένα. Και κάνω φλας μπακ στη ζωή μου. Και χαίρομαι με αυτό που βλέπω. Ναι, υπήρχε εποχή που έκανα μεγάλες εκπτώσεις και υποχωρήσεις. Εποχή που δεν με έβαζα πρώτο, ούτε καν ψηλά στην ιεραρχία της ζωής μου. Ομως αν με ρωτήσεις σήμερα, να τώρα, εάν είμαι ευτυχισμένος από τις επιλογές και την πορεία της μέχρι τώρα ζωής μου θα σου πω ένα τεράστιο ΝΑΙ! Σίγουρα μετανιώνω που δεν έκανα κάποια πράγματα, ή που σε ορισμένα κομμάτια μου άργησα να πάρω μπρος, όμως μέσα μου γνωρίζω πολύ καλά πως τράβηξα τον δρόμο που με κάνει ευτυχισμένο. Βέβαια δεν λείπουν και οι φορές που κάνω την αυτοκριτική μου και βγαίνει από μέσα μου και η ατάκα: «Αχ άμοιρε, εσύ ήσουν γι' άλλα»! Αν όμως πραγματικά τα ήθελα αυτά τα άλλα, δεν θα τα είχα κυνηγήσει; Τελικά εμείς νομίζουμε πως κρατάμε το τιμόνι της ζωής μας, ή εκείνη μάς πάει όπου θέλει;

* Το σκίτσο είναι από το βιβλίο του Δημήτρη Σταμούλη «Ποιος είπε ότι η νύχτα είναι μαύρη», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου