Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Οταν ξέσπασε η καταιγίδα

Απόγευμα της περασμένης Παρασκευής... Φτάνουμε στη Νεάπολη. Ο γάμος της Ματαρένας δίνει μια υπέροχη αφορμή για μια απόδραση, ίσως (σίγουρα δηλαδή) την τελευταία για το φετινό καλοκαίρι. Εχοντας αφήσει πίσω μας τη διασταύρωση για Μονεμβασιά πέφτουμε σε μια καταιγίδα άλλο πράγμα. Δυνατή βροχή, καθαρή, από αυτές που ξεπλένουν γη και δρόμους και δίνουν ανάσα σε καλλιέργειες και δέντρα. Αυτές οι μπόρες έρχονται ξαφνικά, το ίδιο ξαφνικά φεύγουν κιόλας. Σύντομα ξεπρόβαλε και πάλι ο ήλιος και από τον επαρχιακό δρόμο φάνηκε η θάλασσα.




Πλησιάζοντας στον προορισμό μας ξεκίνησε πάλι να βρέχει, οπότε επιλέξαμε να πάμε πρώτα στο ξενοδοχείο κι έπειτα εάν ο καιρός το επέτρεπε να πηγαίναμε προς Πούντα. Είναι μια μεγάλη παραλία με την ίδια χρυσή άμμο που έχει και απέναντι στην Ελαφόνησο. Ο καιρός μας έκανε τη χάρη και έστειλε την καταιγίδα μακριά, απέναντι προς Γύθειο.




Τα χρώματα μετά την καταιγίδα είναι πάντα μοναδικά και εξαιρετικά. Το δε νερό, δροσερό. Η βουτιά λοιπόν δεν μπορούσε να περιμένει. Καθίσαμε στη μύτη της παραλίας, εκεί όπου το ρεύμα του κόλπου είναι ένα τσακ πιο δυνατό και σε παρασύρει. Η δε παχιά και βελουδένια άμμος δημιουργεί ένα τείχος. Ετσι μετά από μόλις 2-3 βήματα, δεν πατάς και αφήνεσαι σε τιρκουάζ νερά.



Μετά από λίγη ώρα είδαμε την καταιγίδα που είχε φύγει προς το δυτικό σημείο του ορίζοντα να αλλάζει και πάλι φορά και να επιστρέφει στη Νεάπολη. Αστραπές και βροντές μας έκαναν να αρχίσουμε να ετοιμάζουμε τα σακίδιά μας, αφού η μπόρα ερχόταν καταπάνω μας. Δεν πέρασαν 5 λεπτάκια και... κατακλυσμός.



Στα μόλις 200 μ. που μας χώριζαν από το αυτοκίνητο κάναμε ντους, κυριολεκτικά! Εφυγε όλο το αλάτι από πάνω μας. Για δευτερόλεπτα με κυρίεψε ένας μικροπανικός, αφού το σημείο όπου είχα παρκάρει το αμάξι είχε τώρα μετατραπεί σε λίμνη. Ερχόμενοι, είχα προσέξει πως είχε κάτι μεγάλες λακούβες, αλλά και σημεία με παχιά άμμο. Τώρα, δεν ξεχώριζες που ήταν τι. Μπήκαμε μέσα και οδηγώντας προσεκτικά και όσο πιο κοντά στους κέδρους βγήκαμε από τη... λίμνη. Η βροχή μαινόταν με την ίδια ένταση... Κάπου προς τη δύση όμως ξεπρόβαλλαν κάτι ηλιαχτίδες. Ο Παράδεισος δεν μπορεί να περιμένει!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου