Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Ο... ΜΑΥΡΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Κάτι σαν γενέθλια

Το πρωί το αγαπητό Facebook μου θύμισε δύο περιστατικά που είχαν συμβεί παλαιότερες χρονιές ανήμερα της 10ης Οκτωβρίου. Το ένα προσωπικό, το άλλο επαγγελματικό. Μαυρίλα. Τότε. Σήμερα όμως; Ξέρεις, ποτέ ένα μαύρο στη ζωή δεν παραμένει για πάντα μαύρο. Θα γκριζάρει, θα απαλύνει, θα πάρει άλλο χρώμα στο τέλος. Ετσι συνέβη και σε μένα...


Το προσωπικό μαύρο έπρεπε να πέσει, είχε έρθει πια ο καιρός του. Με βοήθησε να πάω παρακάτω, να με γνωρίσω καλύτερα, να εξελιχθώ. Εφερε περισσότερα χρώματα στη ζωή μου και μια ευτυχία και γαλήνη που είχα ξεχάσει πως είναι. Το επαγγελματικό μαύρο ήταν λύτρωση. Είχα παιδευτεί πολύ, είχα εγκλωβιστεί σε μια άσχημη κατάσταση και μου έτρωγε τη ζωή. Απαλλάχτηκα, άλλαξα, πίστεψα περισσότερο στον εαυτό και τις δυνατότητές μου και πλέον έμαθα να λέω «όχι»! Σήμερα λοιπόν είναι κάτι σαν γενέθλια για μένα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις μαύρες μέρες μας. Αυτές μας έριξαν κάτω, εμείς όμως βρήκαμε τη δύναμη και σηκωθήκαμε. Κι όταν ξανάρθουν μαύρες μέρες, θα είμαστε ακόμη πιο δυνατοί για να τις ξεπεράσουμε.

* Υπάρχουν όμως και άλλα ΜΑΥΡΑ, αδικαιολόγητα, απαράδεκτα, φασιστικά. Κι εκεί δεν υπάρχουν άλλες αποχρώσεις. Μόνο μαύρο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου