Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣ

Ενα τόσο δα θαύμα

«Ξεφύλλιζα» τις προάλλες τις σελίδες των άλλων στο Facebook και το μάτι μου έπεσε σε μια πολύ όμορφη, τρυφερή και συνάμα δυνατή και νόημα ανάρτηση. Ηταν στον «τοίχο» του διαδικτυακού φίλου Μάριου, ενός δάσκαλου σε δημοτικό. Την αφορμή έδωσαν όλα αυτά που συνέβησαν το περασμένο διάστημα με τις -για ακόμη μία φορά- αλλαγές στην παιδεία, με τα θρησκευτικά κλπ. Εγραφε λοιπόν ο Μάριος: «Νομίζετε ότι το δημοτικό σχολείο πάσχει επειδή δεν έχει ξένες γλώσσες, πληροφορική και τέχνες και πυρηνική φυσική και τόσο λάθος κάνετε! Αγκαλιές δεν έχει, ή δεν προλαβαίνει να έχει. Οσα θρησκευτικά, ιστορικά ή γλωσσολογικά βιβλία κι αν γραφτούν, όσες προσευχές, παρελάσεις, μαθήματα κι αν καταργηθούν ή αλλάξουν, όσο ασφυκτικό κι αν γίνει το αναλυτικό του πρόγραμμα, τίποτα δε θα αναπληρώσει το κενό της ελληνικής οικογένειας που έχει διαλυθεί, των πολλών παιδιών που έρχονται αδιάβαστα, απεριποίητα, αναγκάλιαστα, τίποτα δε θα αναμετρηθεί με την αμηχανία των δασκάλων μπροστά σε αυτές τις οικογένειες. Το δημοτικό μας σχολείο αποτυπώνει την κοινωνία που ξηλώνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ. Κρίμα που κανένας υπουργός δεν θυμάται τον εαυτό του παιδί. Και κρίμα που η κοινωνία έχει ξεχάσει ότι αυτά τα παιδιά θα γίνουν κάποτε ενήλικες χωρίς όνειρα»!


Η φωνή του Μάριου λέει τα αυτονόητα. Εχει ψυχή, έχει καρδιά, έχει συναίσθημα. Μιλά για όλα εκείνα τα παιδάκια που ενδεχομένως χάνουν κάποιες γνώσεις από τα σχολεία της κρίσης, όμως πολύ χειρότερο, καθημερινά χάνουν την τρυφερότητα, τη στοργή, το χάδι, τη φροντίδα μιας οικογένειας που μες στην τρελή καθημερινότητα που ζούμε... ξέχασε ή δεν έμαθε ποτέ να αγκαλιάζει! Να σταματά τον χρόνο και να αφιερώνεται στα παιδιά της. Γιατί τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από κινητά και τάμπλετ, από ακριβά παιχνίδια, ρούχα και δεκάδες εξωσχολικές δραστηριότητες. Εχουν ανάγκη από εσένα κι εμένα. Από την επαφή, τον ελεύθερο χρόνο μας, την αγάπη και μια τεράστια αγκαλιά που θα τα κλείσει μέσα της έως ότου είναι έτοιμα, το καθένα στον δικό του χρόνο, να ανοίξουν τα φτερά τους και να πάνε εκεί έξω να πολλαπλασιάσουν τις αγκαλιές τους.


Φαντάσου λέει μια μέρα, όλη η γειτονιά, όλη η πόλη, όλη η Ελλάδα να έχει την ομπρέλα μιας ωραίας αγκαλιάς. Πόσο διαφορετική θα ήταν η κοινωνία μας εάν όλοι σαν παιδάκια είχαμε αγκαλιαστεί μέχρι του σημείου που... σκας και αναζητάς αέρα! Και τι κρίμα που μεγαλώνοντας θεωρούμε πως οι ενήλικες δεν χρειάζομαστε κάποιον να μας αγκαλιάσει, να μας κανακέψει, να μας χαρίσει απλόχερα τη στοργή του. Χορταίνονται μωρέ οι αγκαλιές;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου