Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

ΜΕ ΚΑΤΙ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

«Πάλεψε για την αλλαγή»

Είναι από αυτές τις φορές που φουσκώνω σαν παγώνι και νιώθω σαν ένας μικρός πρέσβης του ελληνικού πολιτισμού και τουρισμού. Βρίσκομαι στο μετρό και κατευθύνομαι προς τη δουλειά. Στο βαγόνι μου μπαίνουν τρεις τουρίστες με τις αποσκευές τους. Τους κάνω χώρο για να τις στριμώξουν στον κενό χώρο της πόρτας που οδηγεί προς το διπλανό βαγόνι, πόρτα που είναι κλειδωμένη και δεν χρησιμοποιείται (συρμός 1ης γενιάς). Ο μπαμπάς της οικογένειας μου πιάνει την κουβέντα, αφού θέλει να βεβαιωθεί πως έχουν πάρει το σωστό τρένο. Βρίσκονται μεν στη σωστή γραμμή, πρέπει όμως να κατέβουν στη Δουκίσσης Πλακεντίας και να περιμένουν το τρένο για αεροδρόμιο, τους εξηγώ... Είναι Γερμανοί τουρίστες από μια πόλη έξω από το Αμβούργο και στο βλέμμα τους διακρίνεις τη χαλάρωση που προκαλούν οι διακοπές, αλλά και τη γλυκιά προσμονή της επιστροφής στον τόπο τους.


Ο κύριος με το κοστούμι του θυμίζει τύπο που θα συναντούσες εύκολα στο Οκτόμπερφεστ να... τσούζει μπύρες. Η κυρία καλοβαλμένη και σικάτη, θα μπορούσε να είναι καθηγήτρια Πανεπιστημίου, ή ηθοποιός του θεάτρου, όσο οξύμωρα κι αν φαντάζουν αυτά τα δύο. Ο νεαρός γιος τους με το πουκαμισάκι και το τζινάκι του είναι λες και βγήκε από το κολέγιο. Μια πολύ όμορφη οικογένεια που μιλά τα αγγλικά σαν μητρική της γλώσσα. Τους ρωτώ τι τους άρεσε περισσότερο και τι όχι στην Ελλάδα. Ξετρελάθηκαν με την ιστορία μας και τότε... μπαμ! Η αποκάλυψη! «Χτες είχαμε πάει στον αγώνα Ολυμπιακού - ΠΑΟΚ», μου είπε η κυρία και με ξάφνιασε. «Στο γήπεδο είχε κυρίως άντρες. Φώναζαν, είχαν θυμό μέσα τους. Ενιωσα και ένα ρατσιστικό κλίμα, απέναντι σε κάποιους ξένους παίκτες», συνέχισε. Που να της εξηγήσεις τώρα πως εδώ καλά - καλά δεν αντέχουμε οι Νότιοι τους Βόρειους και τρωγόμαστε μεταξύ μας και φανατιζόμαστε, αντί να είμαστε μια παρέα που πάει να δει μπαλίτσα και να περάσει καλά...


Στη συνέχεια της σύντομης κουβέντας μας αναφερθήκαμε στον καιρό (τι άλλο;) και απέξω απέξω τους έκανα λόγο και για την πολιτική. «Η Ελλάδα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις, όμως κανείς δεν θέλει να αναλάβει το κόστος τους. Θέλουμε να γίνουν αλλαγές, δίχως όμως να αλλάξουμε εμείς. Κι αυτό με στεναχωρεί πολύ», ανέφερα. «Fight for change» («Πάλεψε για την αλλαγή») μου είπε εκείνη και στο πρόσωπό της είδα μια γυναίκα που στη ζωή της διεκδίκησε και δεν σταματά να διεκδικεί τα δικαιώματά της! Και τότε σκέφτηκα πόσο ίδιοι είμαστε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Και πως δεν μπορείς να κακιώσεις με έναν γερμανό πολίτη για τις λανθασμένες επιλογές της πολιτικής των κυβερνήσεων, όπως όμως ούτε κι εκείνοι πρέπει να κακιώνουν με μας. Οι λαοί -άλλωστε- δεν έχουμε τίποτε να μοιράσουμε μεταξύ μας...


«Καλό ταξίδι, να μας ξανάρθετε», τους ευχήθηκα και ανέβηκα τις σκάλες προς την έξοδο. Εκείνοι συνέχισαν προς το αεροδρόμιο, εγώ μόλις είχα βγει στο φθινοπωρινό Χαλάνδρι. Ο ήλιος έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα. «Τι όμορφη μέρα σε μια όμορφη Ελλάδα», σκέφτηκα και ξεκίνησα το περπάτημα για τη δουλειά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου