Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΧΤΥΠΗΣΑΝ ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ

Ζωή σε «πόλεμο»

Είμαι στο κέντρο της Αθήνας. Περιμένω. Αυτές οι αναμονές. Μπορεί να σε παραλύσουν. Μπορεί όμως και να αποδειχθούν σωτήριες αφού καταφέρνουν να σε κρατούν μακριά από την καθημερινότητα. Είναι 11.00 όταν το αυτί μου πιάνει ήχους σειρήνας. Είχα ακούσει πως σήμερα θα ηχούσαν, το είχα όμως ξεχάσει. «Οι άνεμοι του πολέμου», σκέφτομαι. Θυμάσαι εκείνο το παλιό σίριαλ; Και μπορεί μεν εμείς στην Ελλάδα να μην έχουμε πόλεμο, πόσοι όμως από εμάς δίνουμε καθημερινά τις μικρές και μεγάλες μας μάχες;


Αυτοί που βρίσκονται σε ένα νοσοκομείο δίνουν μάχη για τη ζωή! Οι άνεργοι δίνουν τη μάχη της επιβίωσης. Οι εργαζόμενοι παλεύουν για να πληρωθούν ένα μεροκάματο, φυσικά όχι στην ώρα τους... Στον δρόμο δίνουμε μάχη μεταξύ μας. Πεζοί εναντίον πεζών, οδηγοί εναντίον οδηγών, όλοι εναντίον όλων. Τα παιδιά στο σχολείο δίνουν τη μάχη της μάθησης. Εφηβοι, αλλά και μεγαλύτεροι σε ηλικία δίνουν τη μάχη του έρωτα. Τελειώνει άραγε ποτέ ο έρωτας; Πάει να με πάρει από κάτω, αλήθεια. Κοιτάζω το πεζοδρόμιο. Σπασμένο, παρατημένο, βρώμικο. Συνειρμικά σκέφτομαι την Ελλάδα. Δεν μπορεί, θα υπάρχει διέξοδος... Οι σειρήνες σταματούν να χτυπούν. Βγάζω το κεφάλι έξω. Ο ήλιος λούζει την Αθήνα...

* Σήμερα ακούω κυρίως κακές και άσχημες ειδήσεις. Μαυρίλα ρε γαμώτο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου