Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

ΙΑΠΩΝΑΣ ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ

Χαμένος στα κλικ

Κάνω μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Να δω άλλες εικόνες και παραστάσεις, πρόσωπα χαμένα εδώ κι εκεί, να ξεχάσω για λίγο το μαύρο σύννεφο που μας περιβάλλει. Ω τι έκπληξη: η πόλη είναι συννεφιασμένη. Μαυρίλα μέσα μου, μαυρίλα και στον ουρανό. Κατηφορίζω από Σύνταγμα προς Μοναστηράκι. Μπαίνω σε κάτι μικρά στενάκια. Τόσο δίπλα στο κέντρο και η ζωή εδώ είναι αλλιώς. Οι ρυθμοί πιο αργοί, η αίσθηση που έχω λες και βρίσκομαι δεκαετίες πριν... Φτάνω στη Μητρόπολη. Απλωσιά, πράσινο, ανοίγει το μάτι. Ξάφνου ακούω φωνές. Ενα τεράστιο γκρουπ με Ιάπωνες τουρίστες κάνει απόβαση στην πλατεία. Χάρμα...


Για λίγα λεπτά ακούω τα γιαπωνέζικα, δίχως φυσικά να πιάνω λέξη. Ο ξεναγός τους εξηγεί για τη Μητρόπολη, ίσως και το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Εκείνοι εκστασιασμένοι ακούνε και βγάζουν φωτογραφίες. Μπορεί να είχαν όνειρο ζωής να έρθουν στην Ελλάδα. Ισως και να ξόδεψαν μια μικρή περιουσία. Απολαμβάνουν τις διακοπές τους σε μια πόλη που μπορεί να κρύβει τα μυστικά της, όχι πάντα με επιτυχία. Αν τους ρωτήσεις να σου πουν πως περνούν θα σου μιλήσουν για μια όμορφη, ηλιόλουστη πόλη, πολύβουη, ζωντανή... Θα σου πουν για τα νόστιμα φαγητά μας και για τις βόλτες τους στα αρχαία. Θα σχολιάσουν φυσικά και την αστική αναρχία!


Στο σύντομο πέρασμά τους από τον τόπο μας, ίσως δεν μπορέσουν να διακρίνουν πως πίσω από τα παγωμένα χαμόγελα των Ελλήνων υπάρχει πόνος για το σήμερα, αγωνία για το αύριο, αναπάντητα γιατί, τύψεις, ενοχές και όνειρα... Ονειρα που λες και τσακίστηκαν από το κύμα σε κάποια βραχώδη περιοχή ενός ελληνικού νησιού. Αχ και να μπορούσαν να με πάρουν μαζί τους. Να με αιχμαλωτίσουν σε κάποιο από τα κλικ τους κι ας χαθώ, ας γίνω κι εγώ μια ανάμνηση...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου