Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ

Αριστα στη σκατοψυχία

Είναι που έχω τις μαύρες μου, είναι που τελευταία ακούω μόνο άσχημες ειδήσεις, είναι που στον δικό μου ουρανό έχει κάτσει το γκρίζο και δεν μπορώ να διακρίνω εάν πίσω από τα σύννεφα έχει κάτι ηλιόλουστο, έχεις και κάποιους συμπολίτες μας που χαίρονται -πραγματικά χαίρονται- με τη δυστυχία των άλλων! Πάνε 8 χρόνια κρίσης και ακόμη δεν καταλάβαμε πόσο ΕΝΑ είμαστε όλοι μαζί. Πόσο η κατσίκα του γείτονα σήμερα, θα είναι η δική σου κατσίκα αύριο. Που ίσως επειδή είμαστε εμείς σκατά και δυστυχισμένοι πρέπει να είναι και οι άλλοι για να νιώσουμε εμείς καλύτερα.


Και υπάρχει εκεί έξω μια... αρρωστημένη χαρά για το κακό των άλλων, που σχεδόν το ευχόμαστε να συμβεί. Ρε γαμώτο, ποια κρίση και μαλακίες; Εδώ νοσούμε ψυχικά! Ολοι μας. Εθισμένοι στην κακία, στο να βγάλουμε το μάτι του άλλου. Κι έπειτα βρίσκομαι σε ένα νοσοκομείο. Και από την απέναντι πτέρυγα ακούω το κλάμα ενός νεογέννητου. Τι χαρά, τι ευτυχία! Μια καινούργια ζωή ήρθε στον κόσμο. Και η ελπίδα μεμιάς χάνεται πίσω από το γκρίζο. Το δικό μου, το δικό σου, το δικό του, το δικό ΜΑΣ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου