Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΓΙΑ...

230 χλμ. νότια

Η μέρα μου ξεκίνησε στις 06.50, με ξυπνητήρι (φυσικά)! Είχα ταξίδι. Βγαίνοντας στη λεωφόρο για να πάρω το πρώτο μεταφορικό μέσο στη διαδρομή μου προς Πελοπόννησο κοίταξα τα αθλητικά μου παπούτσια. «Ρε σεις, πόσα χιλιόμετρα θα κάνετε πάλι» τους είπα και επιβιβάστηκα στο λεωφορείο με προορισμό το μετρό.


Κακός χαμός στο μετρό στις 08.00 το πρωί, μην σου τύχει. Ευτυχώς που μπήκα από την αφετηρία και είχα χώρο για μένα και τα πράγματά μου, γιατί όσο πλησιάζαμε προς το κέντρο με το ζόρι έμπαιναν μέσα οι επιβάτες. «Σπρώξτε παιδιά, να χωρέσουμε όλοι», έλεγαν κάποιοι με χιούμορ προκαλώντας γέλια σε μερικούς και ξινίλα σε άλλους.


Στην Ομόνοια έριξα ένα 100στάρι για να προλάβω το 051 για τα ΚΤΕΛ και φυσικά το έχασα, οπότε φτάνοντας στον Κηφισό είχε πια πέσει και η κράτησή μου και δεν είχε άλλες θέσεις. Ευτυχώς να λες που είχε δρομολόγιο 45 λεπτά αργότερα και έτσι θα προλάβαινα και την ανταπόκρισή μου αργότερα στην Τρίπολη. Στον σταθμό των ΚΤΕΛ παρακολουθούσα τους τουρίστες να κοιτούν σαν χαμένοι τα όσα έβλεπαν. Ο εν λόγω σταθμός δεν εξυπηρετεί τις σύγχρονες ανάγκες των επιβατών, είναι τριτοκοσμικός και δεν αρμόζει σε χώρα της Ε.Ε. Εννοείται πως παρά τα σήματα για την απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους πρώτοι και «καλύτεροι» κάπνιζαν οι υπάλληλοι στα εκδοτήρια, ενώ ακόμη και οι μαντάμ που έχουν προσλάβει για να καθαρίζουν τις... τούρκικες απολάμβαναν τα τσιγαράκια τους στη σύγχρονη... Ινδία!


Στο λεωφορείο για Τρίπολη κάθισε πλάι μου μια συμπαθέστατη γιαγιούλα η οποία όμως την παραείχε δει άνεση και έτσι. Καθόταν λοιπόν με τα πόδια ανοιχτά και τα χέρια ακουμπιστά στη μέση εκτοπίζοντάς με προς τον διάδρομο.


Κάποτε φτάσαμε στην Τρίπολη. Εκεί ο σταθμός των ΚΤΕΛ είναι Ευρωπαϊκός, άσχετα εάν κάποιες ελάχιστες νοοτροπίες παραμένουν τριτοκοσμικές. Εκεί με περίμενε ένα μίνι μπας μόλις 23 θέσεων, αφού τον Χειμώνα η ζήτηση προς τα χωριά της ορεινής Αρκαδίας είναι μικρή.


Το τοπικό δρομολόγιο από Τρίπολη προς Στεμνίτσα κράτησε κάτι παραπάνω από μία ώρα, εκ της οποίας 20 λεπτά χρειάστηκαν για να περάσουμε την κεντρική πλατεία όπου εδώ τηρείται ευλαβικά το έθιμο του τριπλοπαρκαρίσματος! Στη διαδρομή μια γιαγιά και ένας παππούς είχαν πιάσει κουβέντα από τα διπλανά καθίσματα και μιλούσαν λες και βρίσκονταν στο δικό τους όχημα. Η γιαγιά διαπίστωσε με έκπληξη πόσο είχαν γεράσει κάτι συγγενείς της στην Τρίπολη, ενώ ο παππούς μας είπε λεπτομερώς πως του... ξεβούλωσαν το αριστερό αυτί που δεν άκουγε, τι έβγαλε από μέσα ο γιατρός (ίου) και πως πλέον ακούει το ίδιο καλά και από τα δύο αυτιά!


Πλήρως ενημερωμένος έφτασα στη Στεμνίτσα μου. Εβρεχε, στο βουνό είχε ομίχλη και το θερμόμετρο της Bayer στην πλατεία έγραφε 14 βαθμούς Κελσίου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου