Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ

Μια στιγμή, δυο ζωές

Είμαι στον δρόμο. Πάω δουλειά. Σε μια παιδική χαρά ένα κοριτσάκι έχει μόλις πέσει κάτω. Κλαίει. Η μαμά του τρέχει να το σηκώσει. Να το κανακέψει, να του σκουπίσει τα ρουχαλάκια και την... καρδούλα. Γονείς! Κάνουν τα πάντα για να μας μεγαλώσουν, να μας προστατέψουν, να μας φροντίσουν, να μας βγάλουν εκεί έξω με ασφάλεια και σε μια στιγμή τα πάντα μπορούν να αλλάξουν. Ενα τροχαίο. Ενα ατύχημα. Κλάσματα δευτερολέπτου και μετά... σιγή!


Ο θόρυβος των μηχανημάτων στην εντατική επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ναι! Υπάρχει ζωή, ευτυχώς. Οι γονείς απέξω από την μονάδα αγωνιούν. Περιμένουν να μάθουν νέα. Εστω και ένα παίξιμο του ματιού, μια μικρή κίνηση είναι καλό. Αισιοδοξία για το μετά. Και τώρα; Τώρα βήμα - βήμα, σιγά - σιγά, όλα θα γίνουν όπως και πριν και ακόμη καλύτερα. Δεύτερη ευκαιρία στη ζωή! Πόσοι αλήθεια έχουμε μια τέτοια;

* Αφιερωμένο στη φίλη μου την Ολγα που τα ξημερώματα της 27ης Οκτωβρίου είχε ένα ατύχημα που προκάλεσε κάποιος άλλος οδηγός που έκανε κόντρες στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης. Τόσα χρόνια, τόσα θύματα στην άσφαλτο, τόσες ζωές κατεστραμμένες και ακόμη να βάλουμε μυαλό. Η Ολγα φέρει πολλαπλά τραύματα και θα χρειαστεί μεγάλο χρονικό διάστημα αποκατάστασης, όμως ο οργανισμός της ανταποκρίνεται και μάλιστα καλά. Ανακούφιση...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου