Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ - ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΜΑΣ

Πιστολάκι και συμπάθεια

Με τη συγκεκριμένη φίλη γνωριζόμαστε από το 1990. Η σχέση μας είχε τα πάνω και τα κάτω της, όμως άντεξε στον χρόνο. Είναι από αυτές τις φιλίες, τις πολύ σπέσιαλ, που ακόμη και να έχεις να δεις τον άλλον μήνες, ή και χρόνια όταν συναντιέστε είναι σαν να μην πέρασε ούτε μέρα. Τις προάλλες λοιπόν επισκέφθηκα το σπίτι της. «Βομβαρδισμένο» τοπίο. Ο μπόμπιράς της να τρέχει αλαφιασμένος μες στο σαλόνι, να παίζει, να γελά, να τραγουδά, να φωνάζει! Η χαρά της ζωής. Στο βλέμμα του ξεχώριζες την προσπάθειά του να με εντυπωσιάσει, εμένα τον... καινούργιο της παρέας! Καθόμαστε στον καναπέ και μιλάμε. Με τη φίλη μου. Για τις σχέσεις, για τη ζωή, για τη μητρότητα, για τους γονείς μας... Ο μικρός πάνω - κάτω, ντούρασελ!


Κάποτε ήρθε η στιγμή για το μπάνιο του. Τον κάναμε όλοι μαζί παρέα. Τα παιδάκια τρελαίνονται με το μπάνιο. Κι εγώ στο τσακ ήμουν να του βουτήξω το αφρόλουτρο με μυρωδιά μπεμπέ και ταλκ! Επειτα κάτσαμε στη μοκέτα του δωματίου του. Ο μικρούλης ήθελε να του στεγνώσω εγώ τα μαλλάκια. Κάτι φοβερά ξανθά μπουκλάκια, λες και είχαν βγει από ρόλεϊ! Του κάνω πιστολάκι χαϊδεύοντάς τον. Δείχνει να το απολαμβάνει. Κι εγώ το ίδιο. Φοβερό έτσι; Πριν από κάποια χρόνια στο ίδιο ακριβώς δωμάτιο με την Κατερίνα μου συζητούσαμε για γκομενικά. Και τώρα στεγνώνω τα μαλλιά του γιου της. Ευτυχία ρε φίλε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου