Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

ΟΤΑΝ Η ΦΥΣΗ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ

Τα πήρε και τα σήκωσε

Δεν ξέρω που σε πέτυχε το μπουρίνι της περασμένης Τετάρτης, εμένα στο λεωφορείο, ευτυχώς γιατί ακόμη δεν θα είχα στεγνώσει. Είναι σοκαριστικό να βλέπεις τη μανία της φύσης που μπορεί να τα διαλύσει όλα σε δευτερόλεπτα και λίγο μετά να το παίζει άνετη και κουλ. Οπως σοκαριστικό είναι το γεγονός ότι στην Αθήνα ζήσαμε πάλι κάτι ανάλογο τον Ιούνιο, ενώ στη δυτική Ελλάδα ισχυρές βροχές και ανεμοστρόβιλοι τείνουν να γίνουν κάτι... συνηθισμένο!




Σήμερα που είχε μια ημέρα μούρλια, μια λιακάδα για να τη ζήσεις, είπα να κατέβω στη θάλασσα να δω τις ζημιές που προκάλεσε η πρόσφατη κακοκαιρία. Η παραλιακή ζώνη δεν ήταν όπως την είχα αφήσει την περασμένη Δευτέρα. Δεκάδες αλμυρίκια είχαν ξεριζωθεί, ομπρέλες κολυμπούσαν ακόμη στο νερό, στρώματα από ξαπλώστρες μούλιαζαν στα ανοιχτά λες και τα είχε ξεβράσει η θάλασσα από ναυάγιο και αμμουδιές καλυμμένες από φύκια.




Περπατώντας στον παραλιακό δρόμο είδα αρκετές ζημιές σε εγκαταστάσεις και υποδομές, όμως το χειρότερο ήταν πως σε μεγάλο μέρος της βόλτας τα αρκετά ψηλά δέντρα, δέντρα χρόνων δεν ήταν πια εκεί και τη θέση τους καταλάμβαναν τρύπες και χώμα. Εκείνο που με προβληματίζει είναι ότι τέτοια καιρικά φαινόμενα μάς επισκέπτονται ολοένα και πιο συχνά. Και οι ζημιές είναι κάθε φορά μεγαλύτερες και περισσότερες. Γι' αυτό θέλει μεγάλη προσοχή και προστασία τα κρίσιμα αυτά λεπτά του φαινομένου...




Τελειώνοντας τη βόλτα μου, δεν μπορούσα να φανταστώ πως αυτή η όμορφη φύση μας, μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να μετατρέψει έναν Παράδεισο σε Κόλαση και ύστερα πάλι σε Παράδεισο. Και τότε άκουσα έναν θόρυβο. Κοίταξα προς τον ουρανό. Ενας τύπος πετούσε από πάνω μας με το μηχανοκίνητο... αερόστατο - αεροπλανάκι του (αλήθεια πως τα λένε αυτά;) απολαμβάνοντας την ημέρα και τη ζωή. Το ίδιο έκανα κι εγώ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου