Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

ΗΡΕΜΑ ΚΥΡΙΕ ΠΟΛΙΤΣΜΑΝ

(δεν) είμαι παραβάτης

Μερικά απογεύματα πριν, οδηγώ, όμως κάνω το λάθος να μην πάρω τον σωστό δρόμο που βγαίνει νόμιμα στο ρεύμα της παραλιακής προς Βουλιαγμένη. Φτάνοντας στη λεωφόρο σε κάποιο ύψος της Γλυφάδας μπορείς να διασχίσεις παράνομα (και κάθετα) το ρεύμα προς Αθήνα και να περιμένεις σε ένα φανάρι για αναστροφή. Βαριέμαι να πάω ένα χιλιόμετρο παρακάτω και αποφασίζω να κάνω την παράβαση που δεκάδες άλλοι κάνουν καθημερινά. Ελέγχω τον δρόμο και όταν αδειάζει κάνω την παράβαση. Κοντοστέκομαι και στο φανάρι και όταν διαπιστώνω πως από απέναντι δεν έρχεται κανείς, κάνω και την αναστροφή με κόκκινο! Μεγάλη ξεφτίλα!


Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα έκανα όλα αυτά που κοροϊδεύω. Μια διπλή και επικίνδυνη (όσο κι αν νομίζεις ότι έχεις ελέγξει) παράβαση. Αμέσως αισθάνθηκα τόσο μεγάλη ντροπή γιατί ως οδηγός και προσεκτικός είμαι και σέβομαι τους πεζούς και δεν παρκάρω στα πεζοδρόμια και το κυριότερο: τα stop και τα κόκκινα φανάρια τα τηρώ με ευλάβεια. Δεν ξέρω λοιπόν τι με έπιασε εκείνη τη στιγμή! Ηθελα να ζήσω λίγο στα όρια; Εγινα σαν όλους τους άλλους; Μέσα στη γενική παραβατικότητα είπα κι εγώ ένα «δεν βαριέσαι»; Πόσο διαφορετική θα ήταν η εικόνα στους δρόμους μας εάν όλοι μας είχαμε συνείδηση των πράξεών μας; Αν σεβόμασταν τον ΚΟΚ και δεν λυγίζαμε (είτε μία, είτε πολλές φορές) τον νόμο προς όφελός μας; Δεν θα το ξανακάνω. Η ντροπή που ένιωσα για την πράξη μου ήταν (;) αρκετή κύριε πόλιτσμαν, κύριοι ένορκοι, κύριε δικαστά, κυρίες και κύριοι... Βέβαια η εμπειρία έχει δείξει πως στην Ελλάδα εάν δεν φας κλήση, μυαλό δεν βάζεις!

Υ.Γ. Προσοχή στους δρόμους ρε παιδιά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου