Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

ΜΑΥΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΜΑΥΡΗ (;) ΖΩΗ

Κάτι από... ρομπότ

Είχαμε μια κουβέντα στο γραφείο: για το πόσο φλατ είναι τα συναισθήματά μας πια. Αλήθεια, πότε έκλαψες για τελευταία φορά; Με λυγμούς! Και πότε γέλασες τόσο πολύ, σαν να ένιωθες πως θα σκάσει το στομάχι σου; Εμένα έχουν να μου συμβούν και τα δύο πάρα πολλά χρόνια. Στη σύγχρονη κοινωνία έχουμε γίνει αναίσθητοι; Κινούμαστε σε συναισθήματα... μέσου όρου; Ούτε πολύ δράμα, ούτε πολύ χαρά. Σαν ρομπότ;


Οι συνάδελφοι στη δουλειά μού είπαν πως αυτό συμβαίνει επειδή μεγαλώνουμε. Εχουμε ζήσει αρκετά πράγματα και έχουμε θωρακίσει τον εαυτό μας έτσι ώστε ούτε να πληγώνεται πολύ, ούτε να αφήνεται χαλαρός να γελάσει σαν μικρό παιδί. Δεν ξέρω εάν αυτή η άποψη με πείθει. Νιώθω πως αυτή η «ρομποτική» αντίδραση -που πιστεύω συμβαίνει στους περισσότερους- έχει πιο βαθιά αίτια. Σίγουρα εμπεριέχει την ωρίμανση, όμως ίσως κρύβει μια μελαγχολία, μια κατάθλιψη, ενδεχομένως και τύψεις...


Κοιτάζω το μισοστολισμένο μου Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Θυμάμαι μια φορά που έκλαψα πολύ, πόσο λυτρωτικό ήταν. Ή παλιά που γελούσα μέχρι να μου κοπεί η ανάσα. Σαν να κέρδιζα ζωή... Δεν θέλω άλλο να είμαι ρομπότ! Γαμώτο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου