Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

ΠΑΙΞΕ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ

Γίνε μαζί τους παιδί

Είμαι με τον 9χρονο ανιψιό μου -τον Γιώργο- και παίζουμε. Εχουμε φτιάξει δεκάδες σαΐτες και τις πετάμε σε συγκεκριμένους στόχους μέσα στο σπίτι: στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, σε μια γιρλάντα, στην τηλεόραση. Αν καρφωθούν και μείνουν εκεί κερδίζουμε τους πόντους που αναγράφει η κάθε σαΐτα (εκτός από την περίπτωση της τηλεόρασης όπου οι πόντοι κερδίζονται και με το άγγιγμα της οθόνης). Στο παιχνίδι μπαίνει και μια έξτρα σαΐτα που την πετά ο αντίπαλος και εάν πετύχει τον στόχο... αφαιρεί πόντους. Μου αρέσει όταν παίζω μαζί του. Νιώθω κι εγώ σαν παιδί. Γρήγορα στην παρέα μας προστίθεται και η δίδυμη αδερφή του, η Μαριλένη. Ωραίο παρεάκι οι τρεις μας...


Παίζουμε για λίγο, αφού πλησιάζει εννέα και είναι ώρα για μπάνιο και ύπνο. Φεύγοντας, ο Γιώργος βάζει τα κλάματα. Θέλει να παίξουμε ακόμη έναν γύρο. Δεν του χαλάω χατίρι. Στην πόρτα τον κάνω μια αγκαλιά και του λέω: «Να παίζεις πολύ. Τώρα που μπορείς και έχεις όρεξη. Σε 2-3 χρόνια θα θες να βγαίνεις έξω με τους φίλους σου». Με κοιτά με τα υπέροχα μπλε μάτια του γεμάτα απορία: «Ναι, αλλά κι εσύ που είσαι μεγάλος, βγαίνεις με τους φίλους σου, όμως έρχεσαι και παίζεις και με μας και σου αρέσει»!


Επειτα είμαι στον δρόμο και επιστρέφω σπίτι. Στο μυαλό μου έρχονται παιδικές αναμνήσεις. Τότε στα 11 που μοιραζόμουν ένα δωμάτιο με την αδερφή μου. Είχα μόλις αρχίσει να λατρεύω τα αεροπλανάκια. Εφτιαχνα λοιπόν ένα αεροδρόμιο. Σε μια ξύλινη επιφάνεια ζωγράφιζα με κιμωλίες τον αεροδιάδρομο. Μάλιστα έκανα και βραδινές προσγειώσεις στο σκοτεινό δωμάτιο χρησιμοποιώντας έναν φακό για να φωτίζει την πίστα. Εναν χρόνο μετά που αλλάξαμε σπίτι απέκτησα το δικό μου δωμάτιο. Εστηνα όλο χαρά το αεροδρόμιο στη μοκέτα του και πάνω που ετοιμαζόμουν να παίξω μού έφευγε η όρεξη. Είχα αρχίσει να μεγαλώνω. Τα περισσότερα αεροπλανάκια μου τα πήρε ο Γιώργος. Σε ένα κουτί στην αποθήκη έχω κρατήσει τα «καλά» μου. Απόψε ίσως ψάξω να τα βρω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου