Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

ΕΙΜΑΣΤΕ (;) Ο,ΤΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

Ενός Τραμπ, μύριοι έπονται

Ξύπνησα αρκετές φορές μες στη νύχτα. Η τόση και τόσων μηνών πλύση εγκεφάλου για τις αμερικανικές εκλογές μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον για να μάθω το τελικό αποτέλεσμα. Εκεί μεταξύ ύπνου και... ξύπνιου πήρε το μάτι μου μια διαφορά της τάξης του 1,5% υπέρ του Ντόναλντ Τραμπ, όμως δεν ανησύχησα. Λέω, το πρωί θα είναι νικήτρια η Χίλαρι Κλίντον. Αμ δε! Δεν το πίστευα αυτό που συνέβη. Ενας τσάμπα μάγκας, ένας ρατσιστής, ένας μισογύνης και αλαζόνας να ηγείται της μεγαλύτερης υπερδύναμης! Τι κατάντια...


Θα μου πεις η Χίλαρι ήταν καλύτερη; Τα «τζάκια» εκεί, αλλά και εδώ στην Ελλάδα ευθύνονται για πολλά από τα δεινά των λαών σήμερα, όμως θα παραδεχθώ πως -αν μη τι άλλο- ήταν κυρία στην προεκλογική της εκστρατεία. Κρίνοντας από τη δημόσια εικόνα του, ο Τραμπ είναι ένας άνθρωπος που δεν θα τον ήθελα στον περίγυρό μου. Θα ντρεπόμουν εάν ήταν συγγενής μου. Θα αισθανόμουν αμήχανα εάν ήταν ο ηγέτης της χώρας μου. Θα μου πεις, εδώ έχουμε τα δικά μας «μπουμπούκια», θα ντραπούμε για τους ξένους; Ορθόν!


Ευτυχώς που στον δικό μου μικρόκοσμο δεν έχει Τραμπ, δεν έχει Αλέξη, δεν έχει Αγκελα και Brexit. Εχει ανθρώπους σκυθρωπούς, αληθινούς ανθρώπους με υπαρκτά προβλήματα που πρέπει να λυθούν άμεσα. Δεν ξέρω πως θα είναι η επόμενη ημέρα για τις ΗΠΑ, ούτε καν πως θα είναι για την Ευρώπη που και αυτή μες στο 2017 θα δοκιμάσει και πάλι τα θέμελιά της. Ξέρω πως στραβά αρμενίζουμε και πως στο ταξίδι της ζωής χάλασε η πυξίδα μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου