Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ (ΑΛΛΙΩΣ)

Παίζω και μαθαίνω

Απόγευμα. Χειμώνας. Εχει ήδη σκοτεινιάσει όταν μπαίνω στο δωμάτιο του μικρού Γιώργου. Διαβάζει στο γραφειάκι του. Ιστορία. Με αντιλαμβάνεται και χαμογελά! Αυτό το παιδικό χαμόγελο που είναι έτοιμο να απαρνηθεί τετράδια και βιβλία για λίγο παιχνίδι. Ομως, δεν έχει χρόνο. Εχει περάσει η ώρα και ακόμη δεν έχει μάθει καλά τη μάχη του Μαραθώνα. Του λέω να διαβάσει για λίγο μόνος του και μετά θα επιστρέψω στο δωμάτιό του να του κάνω ερωτησούλες. Πηγαίνω δίπλα, στην αδερφή του. Η Μαριλένη βρίσκεται στη μοκέτα με το κεφάλι κάτω και τα πόδια επάνω. Εχει τελειώσει το διαβάσμά της και κάνει ασκήσεις, κατακόρυφα και σπαγκάτο για να... ξεπιαστεί!


Δεν περνά πολλή ώρα και ακούω τον Γιώργο να με φωνάζει για να επιστρέψω στο δωμάτιο και να του κάνω ερωτήσεις. Διαβάζω κι εγώ στα πεταχτά για τη μάχη του Μαραθώνα, θυμάμαι πράγματα και μεταμορφώνομαι σε εξεταστή. Ο Γιώργος δείχνει ενθουσιασμένος με το πολεμικό σχέδιο των Αθηναίων που νίκησαν τους Πέρσες και θέλει να μου το δείξει φτιάχνοντας ένα σχεδιάκι στον πίνακά του. Τον παρακολουθώ με χαρά. Πόσο ζωή και δημιουργία έχουν μέσα τους τα παιδιά. Φτάνει να τους δώσεις τα κατάλληλα ερεθίσματα και θα μεγαλουργήσουν. Και πόσο -ίσως- το ελληνικό σχολείο τα βάζει σε καλούπια και τους κόβει τα φτερά της μάθησης, της όποιας μάθησης. Τελειώσαμε με την ιστορία και μετά παίξαμε λίγο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου