Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ «ΑΦΘΟΝΙΑ»

Κλείνω τα μάτια (στην αλήθεια)

Κρύωσε πάλι ο καιρός. Περπατώ στην πόλη. Πήρα το μακρινό λεωφορείο που με αφήνει στη θάλασσα και λέω να το κόψω με τα πόδια μέχρι το σπίτι. Φυσάει αρκετά, έχει αρχίσει και ρίχνει ψιλόβροχο, περισσότερο με χιονόνερο μου κάνει. Πλησιάζω στο σπίτι. Συναντώ έναν νεαρό που ψάχνει στα σκουπίδια. Είναι συχνός στη γειτονιά μου. Τα βλέμματά μας διασταυρώνονται. Χαμηλώνω τα μάτια μου. Ντρέπομαι. Που ακόμη έχω. Που εκείνος δεν έχει. Που δεν καταφέραμε να φτιάξουμε μια κοινωνία που όλοι θα έχουν. Φοβάμαι. Θα μπορούσα πολύ εύκολα να βρεθώ στη θέση του.


Μπαίνω στο σπίτι. Δεν είναι πολύ ζεστό, όμως εκπέμπει θαλπωρή. Πατάω το κλιματιστικό. Ανάβω και τα φωτάκια του δέντρου. Βγάζω τα παπούτσια μου, φοράω και μια φόρμα. Τυλίγομαι στη φλις κουβέρτα μου, λουκανικοπιτάκι τύπου. Χαζεύω τα λαμπάκια. Χρυσαφίζουν. Θολώνουν. Χάνομαι. Βυθίζομαι, φεύγω μακριά. Ισως αν κοιμηθώ να ονειρευτώ έναν καλύτερο κόσμο. Εναν Χριστουγεννιάτικο κόσμο, όπου κανείς δεν θα στερείται τίποτα, όλοι θα είναι χαρούμενοι, ευτυχισμένοι και υγιείς και θα ζουν μες στην αφθονία, ό,τι δηλαδή θεωρεί ο καθένας μας αφθονία... Ξυπνάω. Νύχτωσε. Ολα ίδια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου