Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

ΚΟΚΚΙΝΗ ΝΥΧΤΑ, «ΜΑΥΡΟΙ» ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Χριστούγεννα ντε και καλά

Κάνω βόλτα στην παγωμένη Γλυφάδα. Ο ηλιάκος του Δεκεμβρίου ζεσταίνει το πρόσωπό μου. Περπατώ στον κεντρικό δρόμο που έχει κλείσει για τα αυτοκίνητα. Κοιτάζω τις βιτρίνες, τα στολίδια, τους ανθρώπους. Χαμόγελα... πουθενά. Εντάξει, έστω, λίγα. Είμαστε έξω γιατί έρχονται γιορτές, έρχονται Χριστούγεννα. Προσπαθούμε να μπουμε στο κλίμα, να ξεσκάσουμε λίγο, να διασκεδάσουμε, να χαλαρώσουμε. Μάταια.


Τα πρόσωπα δίπλα μου είναι σκυθρωπά. Στα χέρια τους λιγοστά ψώνια, ή καθόλου. Τα λαμπάκια προσπαθούν να κρύψουν λίγο από το σκοτάδι μας. Ισως το μαλακώνουν λίγο, ίσως τα πράγματα να μην είναι τόσο χάλια, όσο τα βλέπω εγώ. Ευτυχώς τα μικρά παιδιά γελάνε, φωνάζουν, ζητάνε... Γονείς σε δύσκολη θέση...


Με κερνούν ζεστό κρασί με μυρωδικά. Η γλύκα του με κάνει να ξεχαστώ. Παρακάτω να και μερικά φιλικά πρόσωπα, παλαιά και καινούργια. Ξεχνιέμαι για λίγο. Τα λέμε, χαλαρώνουμε, κάνουμε πλάκα, κάνουμε σχέδια για τις γιορτές. Οπως παλιά ρε συ... Δεν μπορεί, καλά θα περάσουμε.


Στρίβω σε μια γωνία. Το μάτι μου πέφτει στον Άϊ Βασίλη. Τον πλησιάζω. Είναι ολόιδιος. Με την κοιλίτσα του, με την γεννειάδα του. Αλήθεια σου λέω, αυτός ήταν! Βγάλαμε φωτό. παγωμένο χαμόγελο και... κλικ! Τον είχα τόσο κοντά μου κι όμως δεν είχα τι να του ζητήσω. Είμαι τόσο παγωμένος, όσο και η θερμοκρασία. Φοβάμαι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου