Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

ΧΙΟΝΙ, ΤΣΑΝΤΑ ΚΑΙ ΚΟΠΑΝΑ

Οξεία... χιονίτιδα

Το χιόνι έπεφτε σχετικά πυκνό από νωρίς το απόγευμα της Δευτέρας σε ολόκληρη την Αττική. Το εστιάζω εδώ, γιατί οι Αθηναίοι δεν είμαστε συνηθισμένοι από χιόνια και όταν το στρώνει -μια φορά στα 6-8 χρόνια- κάνουμε σαν μικρά παιδιά. Λίγο πριν από τις 9 το βράδυ είχε φανεί πως θα το έστρωνε αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο. «Χμμ», σκέφτηκα, «ώρα για... κοπάνα». Αφού ενημέρωσα την εργασία μου πως δεν θα ανέβαινα στα βόρεια λόγω... πολικού ψύχους και... σκανδιναβικής χιονόστρωσης, απενεργοποίησα το ξυπνητήρι και έπεσα για ύπνο.




Το πρωί με βρήκε στα... νότια της Αθήνας. Το χιόνι είχε σχεδόν εξαφανιστεί, είχε απομείνει όμως αρκετό για παιχνίδι. Τα ανιψάκια μου δεν είχαν σχολείο και αφού πήγα να διαβάσουμε λίγα αγγλικά, πεταχτήκαμε στους δρόμους και τα πάρκα πριν ο ζεστός ηλιάκος εξαφανίσει τα πειστήρια ενός όμορφου... εγκλήματος!




Βρήκαμε χιόνι σε δεκάδες αυτοκίνητα, δέντρα, φυτά και γρασίδι. Περίεργο χιόνι στην υφή του, σαν χοντρό αλάτι. Σε δευτερόλεπτα είχε ξεκινήσει ο χιονοπόλεμος με τα διδυμάκια μου. Εφαγα και στη μούρη και στο λαιμό και στο μπουφάν. Εφαγαν όμως κι εκείνα πολλές μπαλιές!



Σε κάποιον δρόμο βρήκαμε κάτι έλατα που μέχρι πρότινος στόλιζαν τα σπίτια κάποιων ανθρώπων και τώρα ήταν πεταμένα στον δρόμο. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αυτοί που τα κατεβάζουν απλώς τα παρατάνε και δεν τα αφήνουν στημένα για να «στολίζουν» τον χώρο μέχρι να τα πάρει ο Δήμος. Ετσι λοιπόν τα σηκώσαμε και τα αφήσαμε εκεί όρθια, λες και ήταν ακόμη ζωντανά, λες και επρόκειτο να βγάλουν ρίζες και να συνεχίσουν να ζουν...



Κάποτε που κουραστήκαμε και μετά από πολλά τηλεφωνήματα της γιαγιάς επιστρέψαμε στο σπίτι για μεσημεριανό. Κουβαλήσαμε δε και αρκετό χιόνι ώστε να φτιάξουμε χιονάνθρωπους στο μπαλκόνι. Και μάλιστα όχι έναν, αλλά τρεις! Είναι όμορφες αυτές οι στιγμές. Μοιράζεσαι ομορφιά, δένεσαι, δημιουργείς αναμνήσεις. Αναμνήσεις που θα τις έχουμε δικές μας για πάντα.


Επέστρεψα στο σπίτι πλήρης. Και μετά θυμήθηκα πως μετά το χιόνι και την τσάντα που περιείχε τα απαραίτητα (σκούφο, γάντια, κλειδιά, πορτοφόλι, τηλέφωνο, γυαλιά), είχε έρθει η στιγμή να λάβει τέλος και η κοπάνα! Κεφάλια μέσα και τώρα δουλειά από το σπίτι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου