Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΕΓΩ ΤΟΝ... ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗ

Στερεότυπα που λες

Επιστρέφω σπίτι. Κάνει κρύο. Εχει σκοτεινιάσει πια για τα καλά. Στο λεωφορείο - φυσαρμόνικα παρατηρώ τους λιγοστούς επιβάτες. Νυστάζω, κλείνω τα μάτια... Ξάφνου ακούω κάποιον να μουρμουρίζει κάτι. Σηκώνω τα μάτια. Ενας όρθιος νεαρός... προχωρημένης ηλικίας φοράει ακουστικά και «ψέλνει» με έντονο ύφος και στυλ τα λόγια αυτού που ακούει. Μια κοπέλα τον κοιτά επίσης με την ίδια περιέργεια. Στην πλάτη του κουβαλά σακίδιο. Τρομοκράτης!


Εντρομος κοιτάζω μία τον ύποπτο και μία την έξοδο. Ο νεαρός έχει τζελ στα μαλλιά, καλοντυμένος και με σκουρόχρωμη επιδερμίδα. Ευτυχώς που πρόλαβα να κατέβω, αφού η στάση μου ήταν σε κοντινή απόσταση. Γλίτωσα, σώθηκα... Φυσικά το λεωφορείο δεν ανατινάχθηκε, ούτε ο νεαρός ήταν ζωσμένος με εκρηκτικά που τα πυροδότησε αργότερα. Περπάτησα προς το σπίτι. Εκανε όμως κρύο. Δεν με πείραζε, είχα παρέα. Μαζί με μένα και τα στερεότυπά μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου