Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ (ΜΕ) ΠΑΠΑΡΕΣ

Ζώντας στο φρενοκομείο

Οδηγώ κάπου στα νότια προάστια. Πολλά στενά, με αρκετά παρκαρισμένα οχήματα στις γωνίες, άρα η οδήγηση θέλει προσοχή. Κόβω ταχύτητα, ελέγχω, περνάω, ό,τι δηλαδή πρέπει να κάνει κάθε συνειδητοποιημένος οδηγός. Σε ένα στενό λοιπόν ακολουθώ την ίδια διαδικασία για να ακούσω τον μηχανάκια από πίσω μου να με στολίζει με ένα κομψό γαλλικό: «Αντε ρε παπάρα»! Ποιος ήρθε; Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Θα ήθελα να του κλείσω τον δρόμο, να κατέβω κάτω και να τον αρχίσω στις ανάποδες. Η... γαλλική μου ανατροφή και κουλτούρα, μού το απαγορεύει. Συνεχίζω τη διαδρομή μου, το ίδιο και αυτός.


Πόση βλακεία μπορεί να υπάρχει σε ένα μυαλό; Δηλαδή τι: να περνάω τα στενά του σκοτωμού, επειδή ο άλλος δεν μπορεί να ακολουθήσει μερικούς βασικούς κανόνες; Και αυτό το μπινελίκι πια! Που το έχουμε σαν σάλιο; Δεν προλαβαίνει να κάνει κάτι ένας συνάνθρωπός μας, πρέπει αμέσως να τον βρίσουμε. Βαριέμαι να γράψω πάλι για έλλειψη σεβασμού και παιδείας και αντ' αυτού σκέφτομαι να ρίξω κι εγώ ένα μπινελίκι μπας και βγάλω τη μέρα στην... τρΕλλάδα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου